Τεράστια πορεία, ασυγκίνητη όμως και πάλι η κυβέρνηση

Τεράστια πορεία, ασυγκίνητη όμως και πάλι η κυβέρνηση

Σχεδόν 100.000 διαδηλωτές κατέκλυσαν και πάλι χθες το κέντρο της Αθήνας. Γεμάτο το Σύνταγμα, ασφυκτικά γεμάτες η Σταδίου και η Πατησίωνκαι η «ουρά» της διαδήλωσης δεν είχε ακόμη ξεκινήσει από το Μουσείο! Επεσε έτσι στο κενό η πολιτικά ανέντιμη προσπάθεια της συγκυβέρνησης Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη να καταφέρει καίριο πλήγμα στη μαζικότητα της συγκέντρωσης κλείνοντας όλους τους σταθμούς του μετρό από τον Ευαγγελισμό ως το Μοναστηράκι και από το Πανεπιστήμιο ως την Ακρόπολη. Επρεπε να κατεβεί κανείς στον... Κεραμεικό (!) ή στο Μέγαρο Μουσικής και να κάνει μια ιδιωτική πορεία μισής ή και μιας ώρας, ανάλογα με την ηλικία του, για ναπροσεγγίσει τους χώρους της συγκέντρωσης. Η τεράστια πορεία πάντως δεν συγκίνησε την κυβέρνηση, η οποία με την αγαστή συνεργασία των τηλεοπτικών καναλιών την υποβάθμισε προκλητικά.

Γιώργος Δελαστίκ

Ούτε στο εξωτερικό έτυχε κάποιας ιδιαίτερης προσοχής αυτή η πολύ μεγάλη διαδήλωση. Οι ξένοι έχουν πλέον εξοικειωθεί με τις συγκεντρώσεις οργής και διαμαρτυρίας στη χώρα μας, από τη στιγμή που μέχρι τώρα δεν έχουν αποδειχθεί προεόρτια κοινωνικής έκρηξης. Θεωρούν πια τον ελληνικό λαό «καμακωμένο ψάρι» που σπαρταράει και όσο βίαια και αν συστρέφεται, νομίζουν πως είναι αδύνατον να αποσπαστεί από το καμάκι.

Προσωπικά, αδιαφορούμε για το τι σκέπτονται οι ξένοι και τα λάθη που κάνουν. Ούτως ή άλλως η άποψή τους δεν είναι παρά η στιγμιαία αντανάκλαση ενός λίγο - πολύ άσχετου παρατηρητή των τρεχουσών εξελίξεων στη χώρα μας και θα αλλάξει αστραπιαία, αν κινηθούν προς άλλη κατεύθυνση τα γεγονότα. Εμάς μας ανησυχούν όμως οι συνέπειες της κυβερνητικής αδιαφορίας στις συνειδήσεις των Ελλήνων, στη διαμόρφωση της πολιτικής συμπεριφοράς του ελληνικού λαού.

Το έχουμε γράψει κι άλλη φορά και θα επιμένουμε διαρκώς σ' αυτό. Η ωμή περιφρόνηση από την συγκυβέρνηση ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ της παντοιοτρόπως εκδηλούμενης λαϊκής δυστυχίας, οργής και απόγνωσης συνιστά ολέθρια υπηρεσία στην εικόνα της δημοκρατίας στα μάτια των πολιτών. Ο κατεξευτελισμός των πολιτικών και το μίσος εναντίον τους έχουν υπερβεί κατά πολύ τον διασυρμό που είχαν υποστεί οι «αποστάτες» και οι δεξιοί βουλευτές το εφιαλτικό καλοκαίρι του 1965, με τη γνωστή τραγική κατάληξη. Μπορεί οι πολιτικοί αρχηγοί των κομμάτων της συγκυβέρνησης, οι υπουργοί και οι κυβερνητικοί βουλευτές να πιστεύουν αλαζονικά ότι μπορούν να λιώνουν τους πολίτες σαν σκουλήκια και όντως αυτό κάνουν, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις αυτής της στάσης τους.

Μπορεί όλοι οι ανωτέρω να αισθάνονται πανίσχυροι και να νομίζουν ότι μπορούν να μετατρέψουν το σύστημα και το πολίτευμα από ενσωματωτικό σε απολυταρχικό και για ικανό χρονικό διάστημα να το καταφέρνουν. Μπορεί να βαυκαλίζονται με την ιδέα ότι η εξαθλιούμενη «πλέμπα» δεν θα είναι σε θέση να απειλήσει την εξουσία τους, την οποία ανομολόγητα θεωρούν αιώνια, διολισθαίνοντας συνειδητά και ασυνείδητα προς ολοκληρωτικές μορφές διακυβέρνησης.

Σίγουρα όμως η συγκυβέρνηση, οι υπουργοί, οι βουλευτές και τα στελέχη των κομμάτων που τη συναπαρτίζουν είναι ανίκανοι να συνειδητοποιήσουν ότι καθιστώντας αναποτελεσματικές όλες τις δημοκρατικές μορφές διαμαρτυρίας και διεκδίκησης της επανόρθωσης κοινωνικών αδικιών, αποσταθεροποιούν εξ αντικειμένου το σύστημα. Απαξιώνοντας τους τρόπους δράσης εντός του δημοκρατικού πλαισίου, οδηγούν τον λαό σε αδιέξοδο και σε αναζήτηση μορφών αποτελεσματικής διεκδίκησης εκτός πλέον του πλαισίου αυτού.

Μια εκδοχή της αναζήτησης αυτής είναι το ενδεχόμενο μαζικής εξέγερσης, βίαιης ή μη - πράγμα που συμβαίνει πολύ σπάνια. Συνηθέστερο είναι το φαινόμενο -ιδίως στις κοινωνίες που εξαθλιώνονται λόγω της κυβερνητικής πολιτικής, αλλά δεν υφίστανται προϋποθέσεις εξέγερσης- της υφέρπουσας αποδοχής από ευρύτατα τμήματα της κοινωνίας ή και από την πλειοψηφία κοινωνικών στρωμάτων, της βίας. Στην αρχή οι λαοί αυταπατώνται ότι αποδέχονται τη βία εναντίον αυτών που μισούν από οποιονδήποτε και αν προέρχεται. Στη συνέχεια διαπιστώνουν ότι, επειδή η άσκηση βίας εναντίον των ισχυρών είναι πολύ δύσκολη υπόθεση σε μια χώρα που δεν βρίσκεται σε προεπαναστατική μορφή, η βία αναδύεται από όλους τους πόρους και εκδηλώνεται πρωτίστως και σχεδόν αποκλειστικά στους κόλπους των ασθενέστερων κοινωνικών στρωμάτων, αφήνοντας ανέγγιχτους και αδιάφορους τους κυβερνώντες. Η αποδοχή όμως από έναν λαό της βίας εμποδίζεται με αλλαγή πολιτικής, όχι με γελοίες υστερικές εκκλήσεις σαν της κυβέρνησης.

*Δημοσιεύθηκε στο "ΕΘΝΟΣ" την Πέμπτη 21 Φεβρουαρίου 2013

Το Πολιτικό Καφενείο με το πανό του έξω από τη Βουλή

Το Πολιτικό Καφενείο με το πανό του έξω από τη Βουλή

«ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ – ΤΡΟΪΚΑ»

Το Πολιτικό Καφενείο με το γνωστό πανό του όπου αναγράφεται το σύνθημα «ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ – ΤΡΟΪΚΑ» βρίσκεται αυτή τη στιγμή έξω από τη Βουλή, στο σημείο που πρωτοβγήκε τον Αύγουστο του 2010 και συνέχισε στις μεγάλες κινητοποιήσεις των πλατειών. Δίπλα στο πανό του Πολιτικού Καφενείου βρίσκεται και το πανό του ΑΚΕΠ, των συντρόφων που είναι και μέλη της ΣΟ. Στόχος μας και σήμερα είναι Να πέσει η κυβέρνηση και να ακυρωθούν το μνημόνιο και τα μέτρα. Ν’ ανοίξει ο δρόμος για την κατάργηση των πολιτικών λιτότητας, για την επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας και του βασικού μισθού στο επίπεδο προ του μνημονίου. Να υψώσουμε ασπίδα κοινωνικής προστασίας που θα αποσοβήσει την ανθρωπιστική καταστροφή. Να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις για την παραγωγική και οικολογική ανασυγκρότηση της χώρας με βασικό κριτήριο την απασχόληση και γνώμονα την κάλυψη των κοινωνικών αναγκών. Να θέσουμε το τραπεζικό σύστημα υπό την ιδιοκτησία και τον έλεγχο του δημοσίου, με ριζική τροποποίηση του τρόπου λειτουργίας του και των στόχων που σήμερα υπηρετεί. ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΙΣ ΤΥΧΕΣ ΜΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ. Δείτε φωτογραφίες.

ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ

http://www.politikokafeneio.com/neo/modules.php?name=News&file=article&sid=4626

Γενική Απεργία 20 Φλεβάρη: Παίρνουμε τη ζωή μας στα χέρια μας

Γενική Απεργία 20 Φλεβάρη: Παίρνουμε τη ζωή μας στα χέρια μας

Διώχνουμε την κυβέρνηση της καταστροφής και του αυταρχισμού - ΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΟΡΘΙΟΙ, παίρνουμε τη ζωή μας στα χέρια μας

 

http://www.youtube.com/watch?v=oLAqL_kyYMM&feature=player_embedded

 

 

Η μουσική είναι του Μάνου Λοϊζου, στίχοι του Φώντα Λάδη. Την ενορχήστρωση έκανε ο Παναγιώτης Βήχος. Παίζει η ορχήστρα της ΕΣΑΚ και τραγουδάει ο Μπάμπης Αντωνίου.

Η Γενική Απεργία της 20ής Φλεβάρη έχει πολιτικά χαρακτηριστικά και στόχους:

- Να πέσει η κυβέρνηση και να ακυρωθούν το μνημόνιο και τα μέτρα.

- Ν’ ανοίξει ο δρόμος για την κατάργηση των πολιτικών λιτότητας, για την επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας και του βασικού μισθού στο επίπεδο προ του μνημονίου.

- Να υψώσουμε ασπίδα κοινωνικής προστασίας που θα αποσοβήσει την ανθρωπιστική καταστροφή.

- Να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις για την παραγωγική και οικολογική ανασυγκρότηση της χώρας με βασικό κριτήριο την απασχόληση και γνώμονα την κάλυψη των κοινωνικών αναγκών.

- Να θέσουμε το τραπεζικό σύστημα υπό την ιδιοκτησία και τον έλεγχο του δημοσίου, με ριζική τροποποίηση του τρόπου λειτουργίας του και των στόχων που σήμερα υπηρετεί.

- Να αναστείλουμε τις ιδιωτικοποιήσεις και τη λεηλασία του δημόσιου πλούτου, να επαναφέρουμε υπό δημόσιο έλεγχο, αλλά ταυτόχρονα να ανασυγκροτήσουμε πλήρως, τις επιχειρήσεις στρατηγικής σημασίας που έχουν ιδιωτικοποιηθεί ή βρίσκονται σε διαδικασία ιδιωτικοποίησης.

- Να δημιουργήσουμε υψηλού επιπέδου, δημόσια εγγυημένα συστήματα Υγείας, Παιδείας και Ασφάλισης για όλους.

- Να κάνουμε πραγματικότητα την εναλλακτική απάντηση στην κρίση από την κυβέρνηση της Αριστεράς!

ΣΥΡΙΖΑ – ΕΚΜ

Με την οριακή υπερψήφιση του τρίτου μνημονίου η τρικομματική κυβέρνηση υπέγραψε την καταδίκη του κόσμου της εργασίας, της κοινωνικής πλειοψηφίας και της ίδιας της οικονομίας. Τώρα επιχειρεί να ξεπληρώσει το συμβόλαιο, ξεπουλώντας το δημόσιο πλούτο του ελληνικού λαού, κατεδαφίζοντας κατακτήσεις και δικαιώματα δεκαετιών, βάζοντας στο στόχαστρο την ίδια του την αξιοπρέπεια!

Δίπλα στα ποσοστά της συνεχιζόμενης ύφεσης της οικονομίας και της αποτυχίας του οικονομικού προγράμματος της κυβέρνησης, βρίσκεται η πραγματική επίθεση: Κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, απολύσεις, διαδοχικά χαράτσια, ιδιωτικοποιήσεις, διάλυση της παιδείας και της υγείας, κατάργηση των δημόσιων, κοινωνικών αγαθών, αυταρχισμός και, προσφάτως, κυβερνητικές διαρροές για την καταστρατήγηση ακόμα και του δικαιώματος στην απεργία και τον συνδικαλισμό…

Οι εργαζόμενοι αντιστέκονται και σημαντικοί αγώνες ξεπηδούν ξανά. Αντιμετωπίζουν όμως τη σκληρή, αυταρχική πολιτική της βίας και των ΜΑΤ, την κυβερνητική πολιτική της μηδενικής ανοχής, που με καταχρηστικές, αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις πήρε την απόφαση για την επιστράτευση των απεργών στο Μετρό και στα λιμάνια.

Τη στιγμή που διακόσιες χιλιάδες νοικοκυριά αδυνατούν να ικανοποιήσουν τα δάνειά τους, η ανεργία καλπάζει, οι απλήρωτοι, οι ανασφάλιστοι, οι επισφαλείς εργαζόμενοι αποτελούν καθημερινότητα, τη στιγμή που οι μικρομεσαίοι μετατρέπονται σε υπερχρεωμένους άνεργους και οι αγρότες αδυνατούν να ζήσουν από τη δουλειά τους, η ανελαστική πολιτική της κυβέρνησης Σαμαρά δεν μπορεί παρά να βρει απέναντί της τον παλλαϊκό ξεσηκωμό.

Στις 20 Φλεβάρη πρέπει να είναι η αφετηρία αυτού του ξεσηκωμού.

Κάθε αγώνας που δίνεται από τους εργαζόμενους, μικρός ή μεγαλύτερος, βρίσκει μπροστά του τον «καταναγκασμό» του μνημονίου και των ακροδεξιάς έμπνευσης μέτρων της κυβέρνησης. Το ερώτημα αυτό τίθεται πλέον ξεκάθαρα σε όλους τους χώρους δουλειάς και εκπαίδευσης, στο συνδικαλιστικό κίνημα, στην κοινωνία.

Η Γενική Απεργία της 20ής Φλεβάρη έχει πολιτικά χαρακτηριστικά και στόχους:

- Να πέσει η κυβέρνηση και να ακυρωθούν το μνημόνιο και τα μέτρα.

- Ν’ ανοίξει ο δρόμος για την κατάργηση των πολιτικών λιτότητας, για την επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας και του βασικού μισθού στο επίπεδο προ του μνημονίου.

- Να υψώσουμε ασπίδα κοινωνικής προστασίας που θα αποσοβήσει την ανθρωπιστική καταστροφή.

- Να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις για την παραγωγική και οικολογική ανασυγκρότηση της χώρας με βασικό κριτήριο την απασχόληση και γνώμονα την κάλυψη των κοινωνικών αναγκών.

- Να θέσουμε το τραπεζικό σύστημα υπό την ιδιοκτησία και τον έλεγχο του δημοσίου, με ριζική τροποποίηση του τρόπου λειτουργίας του και των στόχων που σήμερα υπηρετεί.

- Να αναστείλουμε τις ιδιωτικοποιήσεις και τη λεηλασία του δημόσιου πλούτου, να επαναφέρουμε υπό δημόσιο έλεγχο, αλλά ταυτόχρονα να ανασυγκροτήσουμε πλήρως, τις επιχειρήσεις στρατηγικής σημασίας που έχουν ιδιωτικοποιηθεί ή βρίσκονται σε διαδικασία ιδιωτικοποίησης.

- Να δημιουργήσουμε υψηλού επιπέδου, δημόσια εγγυημένα συστήματα Υγείας, Παιδείας και Ασφάλισης για όλους.

- Να κάνουμε πραγματικότητα την εναλλακτική απάντηση στην κρίση από την κυβέρνηση της Αριστεράς!

Στην απεργία της 20ής Φλεβάρη και στις απεργιακές συγκεντρώσεις πρέπει να πάρουμε μέρος όλοι: Οι εργαζόμενοι/ες στο δημόσιο τομέα, στον ιδιωτικό τομέα, οι επαγγελματίες και οι αυτοαπασχολούμενοι, οι αγρότες, οι άνεργοι/ες, η νεολαία, οι συνταξιούχοι. Όσοι/ες συμμετείχαμε στις μάχες του παρελθόντος μα και όσοι/ες δεν κατεβαίναμε μέχρι χθες στην απεργία και στη συγκέντρωση.

Για την υπεράσπιση της εργασίας, του μισθού, των δικαιωμάτων, του μέλλοντος των παιδιών μας, της δημοκρατίας, της αξιοπρέπειας, της ίδιας της ζωής. Για να φύγουν το συντομότερο η συγκυβέρνηση της καταστροφής μαζί με την τρόικα των δανειστών και τα μνημόνια.

Όλοι μαζί μπορούμε!

Ματωμένα μεροκάματα στα μεταλλεία Χαλκιδικής

Ματωμένα μεροκάματα στα μεταλλεία Χαλκιδικής

Σε μια από τις έρευνες, που αφορούσε τους εργαζόμενους στο ορυχείο Στρατωνίου Χαλκιδικής, διαπιστώθηκε ότι, από το σύνολο των 2.564 εξετασθέντων, οι 365 έπασχαν από πνευμονοκονίαση. Το 65% παρουσίασε το νόσημα μετά από επαγγελματική έκθεση μικρότερη των 10 ετών. Η σιωπή είναι χρυσός, λένε. Στη Χαλκιδική κυριολεκτικά. Η λαϊκή ρήση συμπυκνώνει την απόκρυψη, από την πλευρά των ΜΜΕ, των δημοτικών αρχών και των ελεγκτικών μηχανισμών, των επιπτώσεων που θα έχει η μεταλλουργία χρυσού στη ζωή και το περιβάλλον της περιοχής, τον φόβο των εργαζομένων και των οικογενειών τους, που με τον εκβιασμό της ανεργίας συναινούν στα σχέδια της εταιρείας, το εμφυλιοπολεμικό κλίμα μεταξύ συμπατριωτών που μεγάλωσαν μαζί. Συμπυκνώνει ακόμα την έρημο των χωριών με τις μαυροντυμένες γυναίκες και των νεκροταφείων με τις επιγραφές 40άρηδων και 50άρηδων ανδρών, τη βραχνάδα των παλιών μεταλλωρύχων, τα γέλια που καταλήγουν σε βήχα, τις βαριές ανάσες στις κουβέντες. Αυτοί οι τελευταίοι σπάνε την ομερτά. Μιλάνε. Τις επιπτώσεις των μεταλλείων τις έχουν χαραγμένες στο σώμα τους.

Ρεπορτάζ: ΜΑΡΙΑ ΛΟΥΚΑ

Ο Γιώργος Ρήγας είναι 69 χρονών από τη Μεγάλη Παναγιά. Στα νιάτα του ακολούθησε το πεπρωμένο όλων των ανδρών της οικογένειας. Πήγε και δούλεψε στα μεταλλεία, όπως ο πατέρας του που αρρώστησε και ο αδερφός του που πέθανε από πνευμονοκονίαση. «Βαριά δουλειά, στα έγκατα της γης. Έσπασα τα πλευρά μου μια μέρα. Μετά απεργίες, αγώνες, απολύσεις, δικαστήρια. Στο τέλος αρρώστησα κι έφυγα. Διαφωνώ με την ανοιχτή εξόρυξη, θα κάνει μεγάλο κακό στη Χαλκιδική. Δεν τα 'χουμε με τους εργαζόμενους, αυτούς τους εκμεταλλεύονται. Βρήκαν τα παιδιά φτωχά και τα γελάσανε». Ο κ. Γιώργος δεν μπορεί να συνεχίσει άλλο, σπάει η φωνή του. Πιάνει το ακουστικό η γυναίκα του, η Μαρία: «Έσπασε τα πλευρά του και στο τέλος έπαθε εγκεφαλικό και συνταξιοδοτήθηκε πρόωρα. Τον έδιωξαν κακήν κακώς με μια αναπηρική σύνταξη. Τώρα θέλουν να μας ξεριζώσουν. Όταν τρυπάνε το δάσος, είναι σαν να τρυπάνε την καρδιά μας. Μας έκαναν να μη μιλιόμαστε μεταξύ μας, αδέρφια μ’ αδέρφια και γιοι με πατεράδες. Ο Πάχτας φταίει»

Ο κ. Γιώργος ανήκει σε μια παλιά και ηρωική γενιά μεταλλωρύχων της Χαλκιδικής που δούλευαν στα μεταλλεία επί Μποδοσάκη σε άθλιες συνθήκες. Τον Μάρτιο του 1977 άρχισε η μεγάλη απεργία των μεταλλωρύχων. Διήρκεσε πάνω από 7 μήνες και άντεξε την τρομοκρατία, τις επιθέσεις απ’ την αστυνομία, τη φτώχεια. Διαδήλωναν στη Θεσσαλονίκη με σύνθημα «πεινάμε, αλλά δεν προσκυνάμε». Στο τέλος ο Μποδοσάκης απέλυσε 250 εργαζόμενους χωρίς αποζημίωση. Έψαξαν χρόνια το δίκιο τους σε δικαστήρια και υπουργεία και τελικά, το 1982, αναγκάστηκαν με νόμο να τους επαναπροσλάβουν. Σήμερα στην πλειοψηφία τους είναι ενάντια στο έργο και πρωτοστατούν στις κινητοποιήσεις.

Ο Βασίλης Αβγολούπης ανήκει επίσης σ’ αυτή τη γενιά. Δούλεψε στα μεταλλεία από το 1963 έως το 1994. Όταν έφυγε, του διέγνωσαν αρχικά στάδια πνευμονοκονίασης «Τη δεκαετία του '60 ήταν τόσο άσχημα που δεν μπορώ να το περιγράψω. Ούτε να πλυθούμε δεν είχαμε νερό. Οι γαλαρίες ήταν τόσο χαμηλές που έπρεπε να περπατάς σκυφτός. Είχαμε συνέχεια ακρωτηριασμούς και θανάτους. Βλέπαμε κι εμείς ότι καθαρίζανε πού και πού και καταλαβαίναμε ότι θα 'ρθει η Επιθεώρηση Εργασίας. Όταν κάποιος τραυματιζόταν βαριά ή πέθαινε, κάπως τα έφερναν βόλτα να βγαίνει πάντα καθαρή η εταιρεία. Τώρα, για να μη μιλάνε οι οικογένειες, προσλαμβάνουν τα παιδιά τους στο έργο. Καταλαβαίνω ότι αν μιλήσουν ενάντια στην εταιρεία, είναι φευγάτοι. Εγώ πάντως δεν θα συμβούλευα κανέναν να δουλέψει στα μεταλλεία».

Ο Στέλιος Βασιλούδας ήταν πρόεδρος του σωματείου παλιά. Πρόλαβε τη σκυτάλη στην TVX και πήρε σύνταξη το 2002. Ένα χρόνο μετά, η καναδική εταιρεία κήρυξε πτώχευση και έφυγε αφήνοντας παντού ανεξέλεγκτες αποθέσεις τοξικών και 472 εργαζόμενους στον αέρα, χωρίς αποζημιώσεις και χαρτιά απόλυσης. Κατέλαβαν τη στοά 206 και διεκδίκησαν την αποκατάστασή τους. Την επικινδυνότητα της εργασίας τους είχε επιβεβαιώσει με την υπ’ αριθμόν 86/2002 απόφαση το Μονομελές Πρωτοδικείο Χαλκιδικής, που κλήθηκε να δικάσει το αίτημα της TVX να κηρυχθεί παράνομη η στάση εργασίας που πραγματοποιούσαν οι εργαζόμενοι στις 21 Ιουνίου 2002. Στο έγγραφό τους οι εργαζόμενοι ανέφεραν: «Οι συνθήκες, αντί να βελτιώνονται, χειροτερεύουν, τα καυσαέρια και οι σκόνες γίνονται πιο έντονα με τους ξέφρενους ρυθμούς παραγωγικής διαδικασίας, οι διαστάσεις των στοών μεγαλώνουν και γίνονται επικίνδυνες...». «Βλέπαμε ανθρώπους να παθαίνουν πνευμονοκονίαση ακόμα και με 6 μήνες δουλειά, άλλους να χάνουν την όρασή τους από έκρηξη στα φουρνέλα. Εμείς αγωνιζόμασταν για την ασφάλειά μας. Οι σημερινοί εργαζόμενοι λένε: πρώτα η δουλειά και μετά η υγεία. Αυτό είναι λάθος. Εμάς, επειδή είμαστε αντίθετοι στην επέκταση στις Σκουριές, μας θεωρούν εχθρούς τους. Μας βλέπουν στον δρόμο και μας προπηλακίζουν» λέει ο Στέλιος Βασιλούδας.

Τα μεροκάματα στα μεταλλεία είναι ματωμένα. Το δείχνουν τα βιώματα των εργαζομένων, τα στατιστικά δελτία των ασφαλιστικών φορέων, οι διεθνείς επιδημιολογικές καταγραφές. Όσο κι αν η τεχνολογική εξέλιξη περιορίζει τους κινδύνους, δεν τους εξαφανίζει. Επαγγελματικά νοσήματα των πνευμόνων και προβλήματα στην ακοή είναι τα πιο συνήθη γι’ αυτές τις κοινωνικές κατηγορίες. Στον κατάλογο πρέπει να προστεθεί και η αυξημένη πιθανότητα εργατικού ατυχήματος, καθώς οι υπόγειες εκμεταλλεύσεις χαρακτηρίζονται από πιθανότητες εγκλωβισμού ή κατάρρευσης της οροφής μαζί με τους κινδύνους που προκύπτουν από τη χρήση εκρηκτικών υλικών.

Η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας επισημαίνει ότι μολονότι η εξόρυξη μετάλλων αντιπροσωπεύσει μικρό ποσοστό της εργασίας, είναι υπεύθυνη για το 3% των επαγγελματικών θανάτων παγκοσμίως. Υπολογίζεται ότι 30 άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους κάθε μέρα σε εξορυκτικές δραστηριότητες. Χειρότερους δείκτες υγείας έχουν ειδικά οι εργαζόμενοι στα μεταλλεία χρυσού. «Τα δεδομένα σε όλο τον κόσμο τεκμηριώνουν ότι οι συγκεκριμένες μεταλλευτικές δραστηριότητες παράγουν πολυεπίπεδες εκθέσεις του ανθρώπινου πληθυσμού σε παράγοντες κινδύνου που σχετίζονται με την αυξημένη νοσηρότητα και θνησιμότητα. Η πρώτη ομάδα που εμφανίζει επιβάρυνση της υγείας της είναι οι ίδιοι οι εργαζόμενοι ως μεταλλωρύχοι στα ορυχεία χρυσού» σημειώνει ο καθηγητής Κοινωνικής Ιατρικής στο ΑΠΘ Αλέξης Μπένος. Ενδεικτικά οι εργαζόμενοι στα χρυσωρυχεία της Νότιας Αφρικής έχουν 30% πιθανότητα να πεθάνουν νωρίτερα από τον γενικό πληθυσμό. Στα χρυσωρυχεία της Βόρειας Αμερικής η εμφάνιση καρκίνου του πνεύμονα είναι μεγαλύτερη κατά 13% από τον γενικό πληθυσμό. Έρευνες σε 45.000 μεταλλωρύχους το 2002 και το 2006 έδειξαν την ύπαρξη σταθερής συσχέτισης μεταξύ των εισπνεόμενων ουσιών στα μεταλλεία και της ανάπτυξης καρκίνου του πνεύμονα. Στην Ελλάδα δεν έχουν γίνει ολοκληρωμένες επιδημιολογικές μελέτες στον συγκεκριμένο πληθυσμό. Υπάρχουν ορισμένες μεμονωμένες έρευνες, τις δεκαετίες του '60 και του '70. Μια απ’ αυτές αφορούσε τους εργαζόμενους στο ορυχείο Στρατωνίου Χαλκιδικής και διαπίστωσε ότι, από το σύνολο των 2.564 εξετασθέντων, οι 365 έπασχαν από πνευμονοκονίαση. Το 65% παρουσίασε το νόσημα μετά από επαγγελματική έκθεση μικρότερη των 10 ετών.

Ειδικά για την τελευταία περίοδο, τα στοιχεία δίνονται με το σταγονόμετρο. Με την «Ελληνικός Χρυσός» έγιναν δύο θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα. Το τελευταίο τον Ιούνιο του 2009, όταν ένας 44χρονος εργαζόμενος καταπλακώθηκε από κομμάτια μεταλλεύματος μέσα στη στοά. Ένας ακόμη τραυματίστηκε. Τον Νοέμβριο του 2011, 4 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ καταθέτουν ερώτηση για τους όρους υγιεινής στα μεταλλεία Χαλκιδικής. Στην απάντησή του ο υφυπουργός Περιβάλλοντος Γιάννης Μανιάτης ισχυρίζεται ότι η εταιρεία «Ελληνικός Χρυσός Α.Ε.» έχει συντάξει το προβλεπόμενο Έγγραφο Υγιεινής και Ασφάλειας και ότι το τελευταίο (τότε) πρόγραμμα προληπτικού ιατρικού ελέγχου (Οκτώβριος 2010 - Ιούνιος 2011) των εργαζομένων πραγματοποιήθηκε όχι με την εποπτεία κάποιου δημόσιου φορέα, αλλά με έξοδα της εταιρείας σε ειδικούς χώρους εντός των εγκαταστάσεων της, με τη συνεργασία ιδιωτών γιατρών, εκτός από τις ακτινογραφίες θώρακος που έγιναν στο ΙΚΑ Στρατωνίου και δεν είχαν ολοκληρωθεί. Σε επικοινωνία μας με τον Κωνσταντίνο Γρηγορόγλου, προϊστάμενο της Επιθεώρησης Μεταλλείων Βορείου Ελλάδος, απάντησε ως εξής για το θέμα των ελέγχων: «Έχουμε κάνει κάποιους ελέγχους, όχι εντατικούς, λόγω έλλειψης προσωπικού», για το θέμα της συνολικής καταγραφής των θανατηφόρων εργατικών ατυχημάτων στα μεταλλεία Χαλκιδικής. «Δεν έχουμε χρόνο να ασχοληθούμε με την επεξεργασία στατιστικών δεδομένων, είμαστε 5 μηχανικοί για ολόκληρη τη Βόρεια Ελλάδα». Σε ερώτηση για το αν υπήρχαν καταπτώσεις οροφής στη στοά 53 και εκχείλιση όξινων νερών το καλοκαίρι, δήλωσε άγνοια. Σε αντίστοιχα ερωτήματα οι Επιθεωρήσεις Εργασίας Χαλκιδικής, Θεσσαλονίκης και Αθήνας αρνήθηκαν να απαντήσουν. Μάλιστα ο γενικός επιθεωρητής Μιχάλης Κανδαράκης υποστήριξε ότι αυτά τα στοιχεία αποτελούν «προσωπικά δεδομένα» και δεν είναι ανακοινώσιμα.

Οι κάτοικοι της Χαλκιδικής είναι πεισμένοι για τις περιβαλλοντικές, παραγωγικές και κοινωνικές επιπτώσεις της «χρυσής» επένδυσης. Το βασικό επιχείρημα της εταιρείας είναι η δημιουργία θέσεων εργασίας. Το σχέδιο που έχει εκπονήσει μιλάει για τη δημιουργία 1.300 θέσεων εργασίας. Το Εργατικό Κέντρο Χαλκιδικής γνωρίζει ότι αυτή τη στιγμή εργάζονται περίπου 700 άτομα. Σύμφωνα με τις πληροφορίες μας, κάποιοι επιδοτούνται από τον ΟΑΕΔ και κάποιες συμβάσεις είναι ορισμένου χρόνου. Οι εργαζόμενοι δηλώνουν -φανερά τουλάχιστον- υπέρμαχοι του έργου. Η εταιρεία χρησιμοποιεί το σώμα τους ως βασικό διαπραγματευτικό χαρτί. Ενίοτε τους κουβαλάει με πούλμαν για να κάνουν αντισυγκεντρώσεις στις διαμαρτυρίες των Επιτροπών Αγώνα. Τους υπόσχεται ψωμί. Για να πάρει χρυσάφι, είναι ο αντίλογος, και να αφήσει ερείπια.

Ο επίλογος, στη συγκλονιστική επιστολή του γιου ενός πρώην εργαζομένου στα μεταλλεία από το Στρατώνι Χαλκιδικής:

«Έβλεπα και τρελαινόμουνα... τον μακαρίτη τον πατέρα μου με κιτρινισμένα δάχτυλα, να έρχεται με πονοκέφαλο και να μην μπορεί να ηρεμήσει από τις αναθυμιάσεις των αναλύσεων στο χημείο της εταιρείας. Βλέπω και τρελαίνομαι νέα παιδιά να κάνουν γαργάρα τις ιδέες τους και να ξεπουλιούνται. Βλέπω και τρελαίνομαι να δηλώνω ότι είμαι κατά της εταιρείας και να χάνω σεβασμό, φίλους, οικογένεια ...Και δεν αλλάζω απόψεις και μυαλά για το χρυσάφι όλης της γης» (πηγή: http://antigoldgreece.wordpress.com ).

 

Πηγή: Αυγή