ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΕΝΙΑΙΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΤΩΝ ΜΕΛΩΝ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΕΝΙΑΙΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΤΩΝ ΜΕΛΩΝ

ΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Η δημοκρατική θέσμιση του ΣΥΡΙΖΑ είναι θεμελιακό στοιχείο ταυτότητας, παραπέμπει στο στρατηγικό σκοπό του σοσιαλισμού με δημοκρατία και ελευθερία και ασκεί έμπρακτη κριτική στους θεσμούς της αυταρχικής συναινετικής δημοκρατίας. Σήμερα η πολιτική βρίσκεται στα χέρια αρχηγικών αστικών κομμάτων, που λειτουργούν χωρίς ενδιάμεσα σώματα, με αδιαφανή κέντρα και παροπλισμένη την κομματική βάση. Ο αρχηγός συγκεντρώνει όλη την εξουσία και κατέχει το μονοπώλιο των αποφάσεων. Το πολιτικό προσωπικό ορίζεται από τον αρχηγό ή/και με τη στήριξη ισχυρών οικονομικών κύκλων, με αποφασιστικό ρόλο των ΜΜΕ. Ένας πολιτικός φορέας της αριστεράς του 21ου αιώνα πρέπει να έρθει σε ρήξη με το σημερινό πολιτικό σύστημα, να ενισχύσει την παραγωγή ανταγωνιστικής πολιτικής στο εσωτερικό του και την κοινωνία. Γι’ αυτό πρέπει να αποτελεί προνομιακό χώρο άρσης του κοινωνικού κορπορατισμού και ανταγωνισμού. Η ενότητα των αποκάτω, μέσα από την καθολικότητα της πολιτικής της αριστεράς, προϋποθέτει τη συμμετοχή των μελών της σε όλα τα σημαντικά πολιτικά επίδικα. Το κοινωνικό χάσμα ανάμεσα σε διευθύνοντες και διευθυνόμενους, κυρίαρχους και κυριαχούμενους, εξουσιαστές και εξουσιαζόμενους, που συμβαδίζει με τις εκμεταλλευτικές κοινωνικές σχέσεις και τις κοινωνικές ανισότητες, πρέπει να επιδιώκουμε στρατηγικά να κλείσει στο όνομα της ισότητας και της αυτοδιεύθυνσης της κοινωνίας. Κατά μείζονα λόγο ένα τέτοιο χάσμα δεν πρέπει να αναπαράγεται μέσα στην ίδια την αριστερά.

Τακόπουλος Πόλυς - Οικονομίδης Δημήτρης

Η ιδεολογική ισχύς των ΜΜΕ είναι τεράστια και ο ρόλος τους στην παραγωγή και τη διάχυση στο σύνολο της κοινωνίας, των ιδεολογικών σταθερών, κανόνων και αξιών του συστήματος είναι συντριπτικός. Στο έδαφος αυτό έχει διαρραγεί η ιδεολογική και ευρύτερα πολιτιστική ταυτότητα της αριστεράς.

Η ριζοσπαστική αριστερά θα πρέπει να επεξεργαστεί κανόνες και συμπεριφορές που βέβαια και θα λαμβάνουν υπόψη την «δύναμη» των ΜΜΕ και κυρίως της τηλεόρασης, πλην όμως δεν θα πρέπει η ίδια με την παρουσία της να «νομιμοποιεί» ή να διευρύνει την «δύναμη» αυτών των ΜΜΕ.

Στην σημερινή μνημονιακή οικονομική και πολιτική κρίση, η ιδιωτική μιντιακή διαπλοκή μεγαλοεργολάβων και εφοπλιστών, ως ο πιο βασικός και κύριος «προστάτης» του Συστήματος της υποταγής και της ξενοδουλίας, με τα περίφημα δελτία προπαγάνδας των 20.00, νομιμοποιεί κάθε επίθεση στα δικαιώματα και τις ελευθερίες των εργαζόμενων. Η μνημονιακή πολιτική πρώτα «τηλεοπτικοποιείται» στα δελτία ειδήσεων και προπαγάνδας και μετά εισάγεται στα αρμόδια συνταγματικά και θεσμικά όργανα. Και να σκεφτεί κανείς ότι η αριστερά του 1990 με μια απίστευτη επιπολαιότητα, είχε συνηγορήσει (αν όχι βοηθήσει ενεργά) στην δημιουργία της σημερινής ιδιωτικής μιντιακής διαπλοκής…..

Σίγουρα η ριζοσπαστική αριστερά του 21ου αιώνα πρέπει να αποτελεί μια ανοιχτή λαϊκή παράταξη. Αλλά το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η δική μας αριστερά σήμερα δεν είναι ο μονολιθισμός. Είναι η διάβρωσή της από τους ιδεολογικούς και ηθικούς κώδικες του αστισμού και ιδιαίτερα από τη λαϊκίζουσα μιντιακή κουλτούρα, που αφοπλίζει την ενδιάθετη σε κάθε άνθρωπο δημιουργικότητα και ελευθερία συνείδησης.

Η αριστερά ως ευρεία λαϊκή παράταξη, ως λαϊκό κίνημα αλλαγής της κοινωνίας, πρέπει να δώσει χώρο στην ανεξάντλητη πρωτοβουλία του κόσμου της, να καλλιεργήσει τις αρχές της συντροφικότητας και της αλληλεγγύης, να επαναφέρει τις αρχές της ηθικής και την αξία της πολιτικής συμμετοχής, ανακτώντας έτσι την ηγεμονία των ιδεών ως παράταξη ανταγωνιστική του σημερινού συστήματος.

Σημαντική από αυτή την άποψη είναι η εφαρμογή των αρχών της άμεσης δημοκρατίας έτσι όπως σήμερα είναι εφικτό να υλοποιηθεί, της αρχής της πλειοψηφίας με το αυξημένο ποσοστό των 2/3 και της προστασίας και της ελευθερίας της μειοψηφίας, της αρχής της εναλλαγής και του ορισμένου από πριν συνολικού χρόνου που θα μπορεί το οποιοδήποτε μέλος να κατέχει καθοδηγητικές θέσεις ή βουλευτικά αξιώματα, της αρχής της ανακλητότητας για όσα μέλη ή συλλογικά όργανα δεν τηρούν τα συμφωνημένα και τέλος της κατάργησης των επαγγελματικών στελεχών, οι οποίοι ταυτόχρονα κατέχουν και καθοδηγητικές πολιτικές θέσεις (πλην πραγματικά ελάχιστων και άκρως απαραίτητων περιπτώσεων). Είναι εμφανές πως όλα αυτά τα επαγγελματικά στελέχη δείχνουν «αμήχανα» και αντίθετα στην πλήρη συγκρότηση και εκδημοκρατισμό του ΣΥΡΙΖΑ γιατί φοβούνται μήπως αυτό τους αφήσει χωρίς «δουλειά» και – εξίσου σημαντικό – διότι θα χάσουν τις μικροεξουσίες τους.

1. Βασικές Πολιτικο-οργανωτικές Αρχές λειτουργίας

Πλήρη δικαιώματα και πολιτική ανεξαρτησία στα μέλη.

Η συνεχής προσπάθεια για αμεσοδημοκρατικές λειτουργίες θα πρέπει να είναι το βασικό χαρακτηριστικό που θα διαπερνάει όλη την δομή του ΣΥΡΙΖΑ. Η αμεσοδημοκρατική λειτουργία εξασφαλίζεται πρώτα και κύρια με την μεταβίβαση του αποφασιστικού ρόλου για όλα τα ζητήματα στις συνελεύσεις και τις συνδιασκέψεις των μελών καθώς και στα εσωτερικά δημοψηφίσματα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να έχει οργανωτική δομή και λειτουργία τέτοια που να εξασφαλίζει πλήρη δικαιώματα και πολιτική ισοτιμία σε όλα τα μέλη του. Να παρέχει το δικαίωμα σε όσες από τις υπάρχουσες πολιτικές συνιστώσες το θελήσουν, να διατηρήσουν την πολιτικοϊδεολογική και οργανωτική τους αυτονομία. Όμως η αυτονομία αυτή δεν θα πρέπει να χρησιμοποιεί τον ενιαίο Σύριζα ως «μαζικό» χώρο για την διεύρυνση της επιρροής και την διαιώνιση του Σύριζα των συνιστωσών ούτε η λειτουργία των συνιστωσών και ρευμάτων να «προηγούνται» των λειτουργιών και της δράσης του ΣΥΡΙΖΑ. Να επιτρέπει την πλήρη ελευθερία σχηματισμού τάσεων, ρευμάτων ή και νέων ομαδοποιήσεων στο εσωτερικό του. Η λειτουργία πάντως των τάσεων και ρευμάτων στο εσωτερικό του Σύριζα δεν θα πρέπει να γίνεται με τρόπο που να υποκαθιστά τις εσωτερικές δημοκρατικές κομματικές λειτουργίες.

Θέλουμε και παλεύουμε να δημιουργήσουμε τον πραγματικά δημοκρατικό Σύριζα των μελών στον οποίον πρέπει να διασφαλίζεται η χωρίς όρους ιδεολογική και πολιτική ανεξαρτησία και ελευθερία δράσης του κάθε μέλους ταυτόχρονα με την ενιαία δράση. Σε κάθε περίπτωση πάντως ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να δρα και να λειτουργεί με βάση την αρχή της πλειοψηφίας και μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια έχει νόημα η ιδεολογική και πολιτική ανεξαρτησία και ελευθερία δράσης μελών και συνιστωσών. Η αρχή της πλειοψηφίας (απλής ή ενισχυμένης) πρέπει να γίνεται σεβαστή και το δικαίωμα της διαφωνίας ή της μειοψηφίας, που από την μια θα πρέπει να προστατεύονται με τη λήψη συγκεκριμένων μέτρων, από την άλλη δεν θα πρέπει να ακυρώνουν στην πράξη την δυνατότητα της πλειοψηφίας να αποφασίζει και να δρα.

Πρακτικά αυτά μπορεί να σημαίνουν ότι οι αποφάσεις στηρίζονται προς τα έξω από τα στελέχη και μέλη του ΣΥΡΙΖΑ. Σε περίπτωση που κάποιος ή κάποιοι νιώθουν ότι η άποψή τους είναι «ασύμβατη» με την πλειοψηφούσα άποψη και επόμενα, δεν νιώθουν ότι μπορεί να την στηρίξουν δημόσια, δεν συμμετέχουν σε δημόσιες εκπροσωπήσεις. Η διατύπωση της διαφορετικής άποψης επόμενα συνεχίζει να γίνεται και μετά τη λήψη απόφασης αλλά όχι από θέση εκπροσώπησης (κλασσικό παράδειγμα οι στάσεις και τα λεγόμενα ορισμένων στην τηλεόραση).

Αρμοδιότητες και αποφασιστικός ρόλος για όλα τα θέματα στις Τοπικές, Κλαδικές και Θεματικές οργανώσεις.

Ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα πρέπει να διασφαλίσει την ύπαρξη ζωντανών τοπικών, κλαδικών και θεματικών οργανώσεων, με ουσιαστικές αρμοδιότητες και αποφασιστικό ρόλο για όλα τα θέματα. Ταυτόχρονα θα πρέπει να διασφαλίζεται και να διευκολύνεται ο έλεγχος από τα μέλη του όλων των ανώτερων οργάνων του μέσα από τη θεσμοθέτηση σειράς μέτρων και κανόνων που θα συμβαδίζουν και με το όραμά του για τον τρόπο οργάνωσης της κοινωνίας που επιδιώκει. Αυτό που σίγουρα δεν πρέπει να γίνει είναι να δημιουργήσουμε οργανώσεις οι οποίες βασικά θα υλοποιούν τις αποφάσεις των καθοδηγητικών οργάνων που θα αποφασίζουν ερήμην ή θα ζητούν απλά την γνώμη των οργανώσεων βάσης. Μόνο η «εξουσία» των πολλών, των «από κάτω», των μελών, μπορεί να αποτελέσει εμπόδιο και φραγμό στην γραφειοκρατεία και την κυριαρχία των μηχανισμών.

Εναλλαγή

Η κουλτούρα της εναλλαγής στις θέσεις ευθύνης σε όλα τα όργανα αποτελεί απαράβατο κανόνα λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ. Η εναλλαγή αφορά το σύνολο της δομής του ΣΥΡΙΖΑ από τα πιο μικρά μέχρι τα πιο ανώτερα συλλογικά όργανα και τα μέλη τους δηλαδή τα μέλη της Πανελλαδικής Συντονιστικής Επιτροπής, της Γραμματείας, το Γραφείο Τύπου, τους βουλευτές και τους ευρωβουλευτές, τις Νομαρχιακές Γραμματείες, τις τοπικές, κλαδικές και θεματικές Συντονιστικές Επιτροπές αλλά και οποιοδήποτε άλλο συλλογικό όργανο ήθελε δημιουργηθεί.

Το κάθε μέλος των ανωτέρω συλλογικών οργάνων και όποιων άλλων δημιουργηθούν στο μέλλον, έχει δικαίωμα εκλογής σε δύο (2) συνεχόμενες πλήρεις θητείες (π.χ. δύο πλήρεις θητείες για τους βουλευτές σημαίνει μάξιμουμ 2Χ4=8 χρόνια συνεχώς βουλευτές) ενώ δύναται να ξάνα-θέσει υποψηφιότητα μόνο μετά την παρέλευση χρονικού διαστήματος ίσου με αυτό των δύο (2) συνεχών πλήρων θητειών (π.χ. ο βουλευτής που έχει 8 χρόνια συνεχώς βουλευτής, μπορεί να ξαναθέσει υποψηφιότητα μετά την παρέλευση 8 ετών από την τελευταία του βουλευτική θητεία).

Η λογική της εναλλαγής προσπαθεί να περιορίσει τα φαινόμενα νεποτισμού και «αρτηριοσκλήρωσης» που ακολουθούν τις μακρόχρονες θητείες κάθε είδους (θητείες Γραμματέων Κ.Κ. 30-35 χρόνια ή θητείες που τελειώνουν μόνο με τον φυσικό θάνατο, ή κοινοβουλευτικές θητείες δεκαετιών ή θητείες σε καθοδηγητικά όργανα εφ’ όρου ζωής….) ενώ από την άλλη επανατοποθετεί σε νέα βάση το ρόλο της προσωπικότητας. Μην ξεχνάμε ότι παρ’ όλες τις εξαγγελίες μας περί του αντιθέτου, η «προσωπολατρία» στα ηγετικά κλιμάκια, με διάφορους τρόπους, «βασίλευε» και «βασιλεύει» στο χώρο μας. Η αριστερά του 21^ου αιώνα θα πρέπει να έχει μια τελείως διαφορετική αντίληψη για την «προσωπικότητα» και τον τρόπο με τον οποίο αυτή προσφέρει στην κοινή προσπάθεια. Σε κάθε περίπτωση δεν μπορεί να αντιγράφει και να μιμείται τον αστισμό και τον τρόπο με τον οποίο αυτός χρησιμοποιεί ή επιβάλλει προσωπικότητες και παράγοντες. Εμείς θέλουμε ν’ αλλάξουμε τον κόσμο, μην το ξεχνάμε. Και αυτό που επιδιώκουμε να δημιουργήσουμε ως μελλοντική κοινωνία θα πρέπει πρωτίστως να φαίνεται και να αντανακλάται στο τρόπο που οργανώνουμε την κομματική μας συλλογικότητα.

Ανακλητότητα

Τα σώματα που εκλέγουν συλλογικά ή ατομικά όργανα μπορούν ανά πάσα στιγμή να ανακαλέσουν οποιοδήποτε μέλος των οργάνων ή και ολόκληρο το όργανο αν αυτό παραβεί είτε το πλαίσιο εκλογής του, είτε τις συλλογικές αποφάσεις είτε τον Κανονισμό Λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ. Το δικαίωμα της ανακλητότητας από πολιτική άποψη είναι ίδιας σημασίας και χρησιμότητας με το στενά δικαίωμα του εκλέγειν αφού ουσιαστικά «ολοκληρώνει» το δικαίωμα του εκλέγειν. Για να περιοριστεί το γνωστό φαινόμενο του άλλα λέει κάποιος πριν την εκλογή του και άλλα λέει και κάνει μετά την εκλογή του, (ενίοτε μπορεί να κάνει και τα εντελώς αντίθετα απ’ όσα πριν έλεγε) θα πρέπει να θεσμοθετηθεί το δικαίωμα της ανάκλησης από τους εκλογείς κάθε είδους και βαθμίδας, οποιαδήποτε στιγμή διαπιστώνουν την «εξαπάτηση», να μπορούν πάραυτα να ανακαλούν την εκλογή αυτού που εξαπάτησε και να μην περιμένουν την λήξη της θητείας του. Άλλωστε μόνο μ’ αυτό τον τρόπο μπορεί να περιοριστεί και το ίδιο το φαινόμενο της «εξαπάτησης».

Οικονομικά

Όλα τα οικονομικά στοιχεία (ύψος επιχορήγησης, κατανομή, έσοδα από συνδρομές και άλλες πηγές, δαπάνες, επαγγελματικά στελέχη-αμοιβές, αμοιβές βουλευτών και συνεργατών Κ.Ο) δημοσιοποιούνται κάθε χρόνο έτσι ώστε να υπάρχει διαφάνεια και όχι σιωπή που γεννά δικαιολογημένες καχυποψίες και αρνητικά σχόλια. Άλλωστε με την δημοσιότητα αυτή αποδεικνύονται και τα ιδεολογικά και πολιτικά κριτήρια με βάση τα οποία κατανέμονται και χρησιμοποιούνται τα έσοδα. Για παράδειγμα δεν μπορούμε να έχουμε κεντρικό πολιτικό στόχο την αλληλεγγύη και να μην χρησιμοποιούμε κάποιο ανάλογο μέρος των εσόδων για πρακτικά μέτρα αλληλεγγύης ιδιαίτερα σε ακραίες περιπτώσεις ανεργίας και φτώχιας.

Από τις κάθε είδους συνολικές μηνιαίες αποδοχές των βουλευτών παρακρατείται και αποδίδεται στο Σύριζα το 1/3 αυτών.

Οι ενδεχόμενες επιχορηγήσεις από το κρατικό προϋπολογισμό

και το σύνολο των παρακρατήσεων από τις βουλευτικές αποδοχές, δεν θα διαχειρίζονται αποκλειστικά και μόνο από το κεντρικό καθοδηγητικό όργανο το οποίο θα διαχειρίζεται μόνο τα 2/3 αυτών. Το υπόλοιπο 1/3 των συνολικών εσόδων θα κατανέμεται (με τρόπο που προσεχώς θα οριστεί αναλυτικά), αναλογικά σε όλες τις άλλες οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή των Οργανώσεων πόλεων ή αναγνωρισμένων θεματικών ή αναγνωρισμένων Κλαδικών. Για να δημιουργήσουμε οργανώσεις με ουσιαστικές αρμοδιότητες και αποφασιστικό ρόλο για όλα τα θέματα θα πρέπει να τις στηρίξουμε και οικονομικά. Μόνο έτσι θα μπορέσουν να έχουν μια πολύπλευρη και σε κάθε επίπεδο δραστηριότητα που είναι απαραίτητη και αναγκαία.

Προτεινόμενο ΣΧΕΔΙΟ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟΥ

1.Μέλη του ΣΥΡΙΖΑ

Μέλος του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να γίνει οποιοδήποτε φυσικό πρόσωπο το ζητήσει, που έχει ηλικία μεγαλύτερη των 18 ετών και αποδέχεται το πολιτικό και οργανωτικό πλαίσιο του ΣΥΡΙΖΑ .

Όλα τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ απολαμβάνουν ίδια δικαιώματα και έχουν ίδιες υποχρεώσεις

Κάθε μέλος του ΣΥΡΙΖΑ έχει την δυνατότητα να ανήκει

● μόνο σε μία τοπική ή κλαδική ή θεματική οργάνωση με δικαίωμα ψήφου για κάθε θέμα και στην οποία θα μπορεί να εκλέγει και να εκλέγεται.

● σε όσες κλαδικές ή θεματικές οργανώσεις επιθυμεί με δικαίωμα όμως ψήφου μόνο στα αντίστοιχα κλαδικά προβλήματα ή τα αντίστοιχα θέματα της θεματικής. Δεν μπορεί να εκλέγει ούτε και να εκλέγεται.

2. Τοπικές, κλαδικές και θεματικές οργανώσεις

Οι τοπικές, κλαδικές και θεματικές οργανώσεις αποτελούν το κύτταρο της οργανωτικής υπόστασης του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο χώρος ευθύνης τους ορίζεται στις μεν Τοπικές με κριτήρια τοπικά-χωρικά (Δήμος, Συνοικία, γειτονιά ή Δημοτικό Διαμέρισμα), στις δε Κλαδικές με κριτήρια ανά επαγγελματική κατηγορία ενώ στις Θεματικές με κριτήρια ανά θέμα ή ομάδας θεμάτων που όμως έχουν οριστεί αναλυτικά.

Οι τοπικές, κλαδικές και θεματικές οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ αποφασίζουν για οποιοδήποτε θα κρίνουν ότι τις αφορά με πλήρη οργανωτική και πολιτική ελευθερία.

Λαμβάνουν θέσεις για τα τοπικά και κεντρικά ζητήματα, αποφασίζουν για εκστρατείες και δράσεις που αφορούν και το χώρο ευθύνης τους και τα γενικότερα θέματα και παρεμβαίνουν με τις αποφάσεις τους στη συζήτηση ζητημάτων που αφορούν το σύνολο του ΣΥΡΙΖΑ. Απολαμβάνουν μεγάλης αυτονομίας και αποφασίζουν για κάθε θέμα που προβλέπεται η μη από το παρόν Καταστατικό.

3. Εναλλαγή

Η κουλτούρα της εναλλαγής στις θέσεις ευθύνης σε όλα τα όργανα αποτελεί απαράβατο κανόνα λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ. Η εναλλαγή αφορά το σύνολο της δομής του ΣΥΡΙΖΑ από τα πιο μικρά μέχρι τα πιο ανώτερα συλλογικά όργανα και τα μέλη τους δηλαδή τα μέλη της Πανελλαδικής Συντονιστικής Επιτροπής, της Γραμματείας, το Γραφείο Τύπου, τους βουλευτές και τους ευρωβουλευτές, τις Νομαρχιακές Γραμματείες, τις τοπικές, κλαδικές και θεματικές Συντονιστικές Επιτροπές αλλά και οποιοδήποτε άλλο συλλογικό όργανο ήθελε δημιουργηθεί.

Το κάθε μέλος των ανωτέρω συλλογικών οργάνων και όποιων άλλων δημιουργηθούν στο μέλλον, έχει δικαίωμα εκλογής σε δύο (2) συνεχόμενες πλήρεις θητείες ενώ δύναται να ξάνα-θέσει υποψηφιότητα μόνο μετά την παρέλευση χρονικού διαστήματος ίσου με αυτό των δύο (2) πλήρων θητειών.

4. Ανακλητότητα

Τα σώματα που εκλέγουν συλλογικά ή ατομικά όργανα μπορούν ανά πάσα στιγμή να ανακαλέσουν οποιοδήποτε μέλος των οργάνων ή και ολόκληρο το όργανο αν αυτό παραβεί είτε το πλαίσιο εκλογής του, είτε τις συλλογικές αποφάσεις είτε τον Κανονισμό Λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ.

5. Διαφάνεια

Οι διαφορετικές απόψεις, τα οικονομικά στοιχεία και τα στελεχικό δυναμικό είναι σε γνώση όλων των μελών και της κοινωνίας. Δημοσιοποιούνται τα ονόματα των αποσπασμένων από το δημόσιο, των συνεργατών των εκλεγμένων εκπροσώπων μας ( βουλευτών, δημοτικών αρχών κ.λ.π.), των μελών μας που συμμετέχουν σε κρατικές επιτροπές καθώς και οι αποδοχές τους.

Απαγορεύεται στα επαγγελματικά στελέχη να συμμετέχουν ως μέλη στα καθοδηγητικά όργανα κάθε είδους. Μόνο κατ’ εξαίρεση και σε ελάχιστες περιπτώσεις, το ανώτερο κατά περίπτωση όργανο, μπορεί με αιτιολογημένη και δημόσια απόφασή του, να το επιτρέψει εφόσον ειδικές ή έκτακτες συνθήκες το καθιστούν απαραίτητο. Στην δημόσια απόφαση αναφέρονται οι συγκεκριμένοι λόγοι που επιβάλλουν την εξαίρεση.

6. Συναίνεση, ειδικές πλειοψηφίες και προστασία μειοψηφιών

Στη διαδικασία λήψης των αποφάσεων θα πρέπει να εξαντλείται η δυνατότητα απόφασης με συναίνεση. Στις περιπτώσεις που αυτό δεν εξασφαλίζεται, οι αποφάσεις θα παίρνονται με την ενισχυμένη πλειοψηφία των 2/3.

Σε όλα τα συλλογικά όργανα, όπως είναι οι τοπικές Συντονιστικές Επιτροπές, οι ενδεχόμενες νομαρχιακές Συντονιστικές Γραμματείες, η Πανελλαδική Συντονιστική Επιτροπή, η Συντονιστική Γραμματεία αλλά και στο Συνέδριο και τις Γενικές Συνελεύσεις κάθε είδους, οι αποφάσεις για μείζονος σημασίας θέματα (πχ πρόγραμμα, πολιτικές συμμαχίες, κλπ) θα λαμβάνονται με την ενισχυμένη πλειοψηφία των 2/3 που θα είναι και ο κανόνας. Για τεχνικά ή πρακτικά ή ζητήματα μικρής σημασίας, δύναται να ληφθούν αποφάσεις και με απλή πλειοψηφία του 50+1.

Με το δικαίωμα των μειοψηφιών κατοχυρωμένο, κάθε μειοψηφούσα άποψη θα είναι στη διάθεση όχι μόνον των μελών και των τοπικών οργανώσεων του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και όλης της κοινωνίας για να τη μελετήσουν και να πάρουν θέση, αν επιθυμούν.

Οι εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ εκφράζουν τις συλλογικές αποφάσεις με ρητό και σαφή τρόπο. Εφόσον έχουν αμφιβολίες ή διαφωνούν με την συλλογική απόφαση, την συγκεκριμένη εκπροσώπηση αναλαμβάνει άλλος σύντροφος (όχι απαραίτητα από την πλειοψηφούσα άποψη).

7. Οικονομικά

Όλα τα οικονομικά στοιχεία (ύψος επιχορήγησης, κατανομή, έσοδα από συνδρομές και άλλες πηγές, δαπάνες, επαγγελματικά στελέχη-αμοιβές, αμοιβές βουλευτών και συνεργατών Κ.Ο) δημοσιοποιούνται κάθε χρόνο.

Από τις κάθε είδους συνολικές μηνιαίες αποδοχές των βουλευτών παρακρατείται και αποδίδεται στο Σύριζα το 1/3 αυτών.

Οι ενδεχόμενες επιχορηγήσεις από το κρατικό προϋπολογισμό και το σύνολο των παρακρατήσεων από τις βουλευτικές αποδοχές, δεν θα διαχειρίζονται αποκλειστικά και μόνο από το κεντρικό καθοδηγητικό όργανο το οποίο θα διαχειρίζεται μόνο τα 2/3 αυτών. Το υπόλοιπο 1/3 των συνολικών εσόδων θα κατανέμεται (με τρόπο που προσεχώς θα οριστεί αναλυτικά), αναλογικά σε όλες τις άλλες οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Οργανώσεις κατά πόλεις ή στις αναγνωρισμένες θεματικές ή στις αναγνωρισμένες Κλάδικές.

8. Γενική Συνέλευση Τοπικής ή Κλαδικής Οργάνωσης

Η Γενική Συνέλευση των μελών μιας τοπικής, κλαδικής ή θεματικής οργάνωσης αποτελεί το κυρίαρχο όργανο σε τοπικό, κλαδικό επίπεδο ή ανά θέμα.

Αποφασίζει για όλα τα ζητήματα, εκλέγει, ελέγχει και ανακαλεί όποτε το κρίνει σκόπιμο, την Συντονιστική της Επιτροπή και ανακαλεί και αντικαθιστά όσα από τα μέλη της δεν ανταποκρίνονται επαρκώς στα καθήκοντά τους. Εκλέγει και ανακαλεί επίσης και κάθε αντιπρόσωπό της για Πανελλαδικά, Νομαρχιακά ή άλλα γενικότερα όργανα

Η Ιδρυτική Συνέλευση μιας τοπικής, Κλαδικής ή θεματικής Οργάνωσης γίνεται μόνο εφ’ όσον υπάρχουν τουλάχιστον 3 μέλη που έχουν αποδεχτεί το πολιτικό και οργανωτικό πλαίσιο του ΣΥΡΙΖΑ και εφ’ όσον στην ίδια περιοχή ή χώρο εργασίας ή θέμα δεν υπάρχει άλλη τοπική ή κλαδική ή θεματική οργάνωση.

Εκλέγει προσωρινό τριμελές συντονιστικό όργανο που συγκαλεί την πρώτη Ετήσια Τακτική Γενική Συνέλευση της Οργάνωσης εντός διμήνου. Όλες οι αποφάσεις αυτού του προσωρινού συντονιστικού οργάνου υπόκεινται στην έγκριση της πρώτης ετήσιας Τακτικής Γενικής Συνέλευσης.

Οι αποφάσεις σε όλες τις Γ.Σ. και για τα σημαντικά θέματα και εφόσον προηγηθεί η προσπάθεια για ομόφωνη απόφαση, λαμβάνονται πάντα με την αυξημένη πλειοψηφία των 2/3 των παρισταμένων. Για δευτερεύοντα και όχι σημαντικά θέματα, οι αποφάσεις μπορούν να ληφθούν και με απλή πλειοψηφία.

Στις Γενικές συνελεύσεις συζητούνται και λαμβάνονται αποφάσεις για κάθε ζήτημα που εισηγείται η Συντονιστική Επιτροπή, μια θεματική επιτροπή ή οποιοδήποτε μέλος της οργάνωσης.

Οι Γενικές συνελεύσεις, πραγματοποιούνται όταν τις καλέσει η Συντονιστική Επιτροπή ή το 15% των μελών της οργάνωσης γραπτά ή μέσω ηλεκτρονικής ψηφοφορίας.

9. Συνέδρια και Πανελλαδικές Συνδιασκέψεις

Τα Συνέδρια του ΣΥΡΙΖΑ συγκαλούνται από την Γραμματεία τακτικά κάθε δύο χρόνια και έκτακτα όποτε η ίδια με ειδική απόφασή της το κρίνει σκόπιμο. Συγκαλούνται επίσης έκτακτα όποτε το ζητήσουν το 15% των μελών του ή 15 τοπικές, κλαδικές ή θεματικές οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ.

Τα συνέδρια - για τη διετία 2012-14 - απαρτίζονται από συνέδρους που εκλέγονται κατά 2/3 από τις τοπικές, κλαδικές και θεματικές οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ και κατά 1/3 από συντρόφους που ορίζονται, με δημοκρατικό και δημόσιο τρόπο, από τις υπάρχουσες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ με όποια αναλογία οι ίδιες συμφωνήσουν μεταξύ τους. Καμία συνιστώσα δεν μπορεί να ορίσει περισσότερους από το 30% των συνέδρων που αντιστοιχούν στο 1/3 που ορίζονται από τις συνιστώσες. Ο επιδιωκόμενος στόχος είναι μετά το 2014, όλοι οι σύνεδροι να εκλέγονται από τις τοπικές, κλαδικές και θεματικές οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ.

Τα τακτικά Συνέδρια εκλέγουν την Πανελλαδική Συντονιστική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ. Η εκλογή της Συντονιστικής Επιτροπής απαιτεί κατ΄ ελάχιστον τα 2/3 των ψήφων των συνέδρων.

Στην συνέχεια η Πανελλαδική Συντονιστική Επιτροπή εκλέγει την Συντονιστική Γραμματεία ορίζοντας και τον αριθμό των μελών της.

Κατ’ εξαίρεση η εκλογή της πρώτης Πανελλαδικής Συντονιστικής Γραμματείας που θάχει διετή θητεία, θα πραγματοποιηθεί κατά τα 2/3 με εκλογή από τους συνέδρους της Πανελλαδικής Συντονιστικής Επιτροπής, που θα ορίσουν επίσης και τον συνολικό αριθμό των μελών της, και κατά το 1/3 με ορισμό από τις συνιστώσες με όποια αναλογία οι ίδιες συμφωνήσουν μεταξύ τους, .

Η διενέργεια Τακτικών ή Έκτακτων Συνεδρίων διενεργείται αφού προηγουμένως για μεν τα Τακτικά έχουν αναρτηθεί και τεθεί σε διάλογο και διαβούλευση οι προτάσεις της Συντονιστικής Γραμματείας ή των οργανώσεων ή των μελών που το συγκαλούν, τουλάχιστον 45 ημέρες πριν από την διενέργεια του Συνεδρίου για δε τα Έκτακτα τουλάχιστον 20 ημέρες πριν.

10. Κοινοβουλευτική Ομάδα

Ο πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας εκλέγεται από τα μέλη της σε κοινή συνεδρίαση με τα μέλη της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ.

Η Κ.Ο συνεργάζεται στενά με τη Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ και τις Θεματικές Επιτροπές. Δημοσιοποιεί τακτικά το έργο της.

Η παρέμβασή της στο Κοινοβούλιο, θα πρέπει ν’ αποτελεί πρότυπο συνδυασμού κοινωνικής παρέμβασης και κοινοβουλευτικής παρουσίας.

Κάθε βουλευτής της κοινοβουλευτικής ομάδας θα καταθέτει τουλάχιστον το 1/3 του συνόλου της μηνιαίας βουλευτικής αποζημίωσής του και στη συνέχεια εξετάζεται κατά περίπτωση η δυνατότητα μεγαλύτερης εισφοράς.

Τακόπουλος Πόλυς - Οικονομίδης Δημήτρης

Mπορεί να εφαρμοσθεί ένα αριστερό κυβερνητικό πρόγραμμα μέσα στην ΕΕ;

Mπορεί να εφαρμοσθεί ένα αριστερό κυβερνητικό πρόγραμμα μέσα στην ΕΕ;

Μια καθυστερημένη συζήτηση με το πιστόλι στον κρόταφο

Η Ελλάδα είναι ενταγμένη εδώ και τριάντα χρόνια στο θεσμικό οικοδόμημα της ΕΟΚ (1981) και μετέπειτα ΕΕ, είκοσι χρόνια στην ενιαία αγορά (1992) και δέκα χρόνια στον ενιαίο νόμισμα (2001). Για κανένα από αυτά τα στάδια ‘ευρωπαϊκής ενσωμάτωσης’ δεν έγινε, όχι απλά δημοψήφισμα, αλλά ούτε καν ένας αξιοπρεπής δημόσιος διάλογος σχετικά με τις πολύ πρακτικές συνέπειες τους. Η σχέση της Ελλάδας με την Ευρωπαϊκή Ένωση και ιδιαίτερα το πιο πρακτικό και συμβολικό ‘επίτευγμά’ της, το ενιαίο νόμισμα, μπαίνει στο επίκεντρο της πολιτικής συζήτησης μόλις σήμερα, αφού η χώρα βρέθηκε στο μάτι του κυκλώνα της έκφρασης της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης στη δεύτερη ισχυρότερη νομισματική ζώνη του πλανήτη, και αφού με τις εντολές της Ευρωπαϊκής Ένωσης συντελέστηκε μέσα σε δύο χρόνια η σημαντικότερη κοινωνικοικονομική οπισθοδρόμηση στη χώρα μας από το Β’ΠΠ, και από τις βιαιότερες στην Ευρώπη. Με λίγα λόγια δηλαδή, χρειάστηκε να μας πέσει ο ουρανός στο κεφάλι, για να ενδιαφερθούμε λίγο για το τι πραγματικά είναι αυτός ο οργανισμός.

του Γιώργου Βασσάλου*

Αν και η σημαντικότητα του ζητήματος έχει συνειδητοποιηθεί πολύ περισσότερο από τα προηγούμενα χρόνια, η συζήτηση κυριαρχείται και πάλι από απειλές, αφορισμούς και ιδεοληψίες, και με ελάχιστη πρόνοια για ουσιαστική ενημέρωση και κατανόηση της λειτουργίας και της φύσης της ΕΕ, αλλά και των τωρινών διεργασιών εντός της.

Τα μνημονιακά κόμματα ανάγουν την παραμονή στο Ευρώ και την ΕΕ ως τον απόλυτο στόχο λέγοντας ότι έξοδος ίσον χάος και καταστροφή. Στην ουσία πρόκειται για την τελευταία σανίδα σωτηρίας για τη συνέχιση της αντεργατικής πολιτικής τους, για το τελευταίο ιδεολόγημα με κάποια δημόσια αποδοχή που μπορεί να λειτουργήσει υπέρ της. Ο ενισχυμένος ΣΥΡΙΖΑ επιμένει ότι μια διαμετρικά αντίθετη πολιτική μπορεί να εφαρμοστεί εντός της ΕΕ και να γίνει έναυσμα για να αλλάξει και η ίδια η ΕΕ. Δεν διαψεύδει ωστόσο ξεκάθαρα την αιτίαση ότι έξοδος σημαίνει καταστροφή.

Τόσο τα μνημονιακά κόμματα όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ επικαλούνται ένα υποτιθέμενο ρεύμα πολιτικής αλλαγής που υπάρχει μέσα στην ΕΕ ‘κατά της λιτότητας και υπέρ της ανάπτυξης’, που κάνει πρόσφορο το έδαφος είτε για επαναδιαπραγμάτευση των Μνημονίων είτε για να γίνει ανεκτή μια ενδεχόμενη καταγγελία τους. Τα μνημονιακά κόμματα αυτογελοιποιούνται χρησιμοποιόντας αυτό το επιχείρημα, καθώς η πιο σημαντική από τις λίγες πολιτικές αλλαγές που συμβαίνουν στην Ευρώπη είναι αυτή που συνέβη στη χώρα μας, με την καταβαράθρωσή τους. Ανάγκαζονται δηλαδή να δεχτούν εμμέσως πλην σαφώς ότι η ήττα τους ανοίγει θετικές προοπτικές.

Η μόνη άλλη πρακτική αλλαγή που συνέβη αφορά την προεδρία της Γαλλίας, όπου ανήλθε κάποιος σίγουρα πιο προοδευτικός από το Σαρκοζί. Αυτό όμως από τη μία δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολο, κι από την άλλη όσον αφορά πολιτικές όπως η απορρύθμιση της αγοράς εργασίας και οι ιδιωτικοποιήσεις δεν πρόκεται να αλλάξει και πολύ τα πράγματα.

Η εκτίμηση της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτικών δυνάμεων στην Ελλάδα ότι η πολιτική κατάσταση στην Ευρώπη αλλάζει προς μια κατεύθυνση εναντίον της λιτότητας είναι εξαιρετικά επιφανειακή. Επικεντρώνεται σε κάποιες εναλλαγές στην κυβέρνηση κάποιων χωρών και δεν εξετάζει την τάση που εκφράζουν οι ριζικές μεταρρυθμίσεις που λαμαβάνουν χώρα στη δομή της ΕΕ με έναν οργασμό νομοθετημάτων, ειδικά μετά την έναρξη της κρίσης στην Ευρώπη.

Ενδεικτικό της πλημελούς πληροφόρησης, με βάση την οποία γίνονται οι συζητήσεις είναι ότι στο εκλογικό του πρόγραμμα για τις 6 Μάη ο ΣΥΡΙΖΑ ανέφερε ότι στην Ιρλανδία ο λαός θα κληθεί με δημοψήφισμα να κρίνει το Σύμφωνο για το Ευρώ. Αυτό που τίθεται στην κρίση του ιρλανδικού λαού δεν είναι το Σύμφωνο για το Ευρώ το οποίο είναι σε ισχύ από το Μάρτιο του 2011, αλλά η πρόσφατη Συνθήκη για τη Σταθερότητα και την Οικονομική Διακυβέρνηση, που περιλαμβάνει το Δημοσιονομικό Σύμφωνο.

Στον παρόν άρθρο θα εξετάσουμε τη δυνατότητα να εφαρμοστούν μέσα στην ΕΕ πολιτικές όχι τρομερά ρηξικέλευθες και επαναστατικές, αλλά κεϋνσιανές ή παλαιάς κοπής σοσιαλδημοκρατικές. Πολιτικές που στον περασμένο αιώνα εφάρμοζε κάθε καπιταλιστική χώρα εάν ήθελε να ξανατονώσει την οικονομία της μετά από μια μεγάλη κρίση ή καταστροφή χωρίς να διαλύσει την κοινωνία της.

Πολλές τέτοιες πολιτικές περιέχονταν στο εκλογικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ για την 6η Μαϊου. Αυτό δε λέγεται με σκοπό να αδικήσει το πρόγραμμα αυτό, που περιέχει και πολλά στοιχεία που πάνε πολύ πιο πέρα από έναν ‘κεϋνσιανισμό’ και μπορούν να αποτελέσουν σημεία σύγκλισης της ριζοσπαστικής και κομμουνιστικής αριστεράς: το πέρασμα των βασικών τομέων της οικονομίας υπό δημόσιο έλεγχο και δημοκρατικό σχεδιασμό με αυξανόμενο το ρόλο των εργατικών οργανώσεων στη διαχείρισή τους, είναι μέτρα που βρίσκει κανείς και στα προγραμματικά κείμενα του ΚΚΕ[1] και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ[2] ως πρώτα μέτρα εκκίνησης της διαδικασίας μετάβασης στο σοσιαλισμό.

Αλλά ας πάρουμε κάποιες από αυτές τις πολιτικές, και ας εξετάσουμε κατά πόσο μπορούν να πραγματοποιηθούν εντός Ευρωζώνης και ΕΕ:

Διαγραφή χρέους εντός της Ευρωζώνης και της ΕΕ;

Μετά από απίστευτες παλινωδίες και αντιφατικές δηλώσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ για το ζήτημα της κατάργησης ή αναδιαπραγμάτευσης των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων, ιδίως μετά τις εκλογές, το τοπίο αρχίζει να ξεκαθαρίζει: εάν ο ΣΥΡΙΖΑ ηγηθεί κυβέρνησης θα καταργήσει το υπάρχον μνημόνιο με νομοθέτημα στη βουλή και θα επαναδιαπραγματευτεί τις δανειακές συμβάσεις.[3]

Ο ΣΥΡΙΖΑ, έχοντας καταργήσει τους όρους των δανειστών θα πάει να διαπραγματευτεί μαζί τους νέους όρους για τη συνέχιση των δανείων που επιδιώκει. Μιλώντας στο Βερολίνο ο Αλέξης Τσίπρας είπε ότι οι Γερμανοί πολίτες ‘δεν μπορεί πια να χρηματοδοτούν με τα χρήματά τους ένα πρόγραμμα το οποίο έχει κριθεί δυο φορές ως αποτυχημένο (…) αλλά πρέπει να οικοδομήσουμε μαζί μια ευρωπαϊκή λύση σε ένα ευρωπαϊκό πρόβλημα, (…) Αν από την αρχή είχε επιλεχθεί ένα άλλο πρόγραμμα που δεν θα είχε στον πυρήνα του την έννοια της εσωτερικής υποτίμησης, της σκληρής λιτότητας, δεν θα ήταν σκληρά νεοφιλελεύθερο, αλλά θα βασίζονταν στην ανάπτυξη, στη δημιουργία θέσεων απασχόλησης, οι έλληνες θα μπορούσαμε να παράξουμε πλούτο ώστε να μπορέσουμε κάποια στιγμή να αποπληρώσουμε αυτά τα δάνεια τα οποία παίρνουμε από τον γερμανό και την γερμανίδα φορολογούμενο.’[4]

Η τακτική του ΣΥΡΙΖΑ είναι λοιπόν να συνεχιστεί κάποια μορφή δανείου που θα συνοδεύεται από ένα άλλο οικονομικό πρόγραμμα, ένα καλό μνημόνιο, που θα παρέχει χρηματοδότηση για ανάπτυξη κλπ. Το ερώτημα είναι γιατί οι δανειστές της Ελλάδας θα δεχόντουσαν να συνεχίσουν να τις παρέχουν πόρους για να κάνει ακριβώς τα αντίθετα από αυτά που τώρα υστερικά απαιτούν από αυτήν.

Η γερμανική κεντρική τράπεζα προειδοποίησε για πρώτη φορά ότι στην περίπτωση που η ‘ελληνική κρίση’ φτάσει σε αδιέξοδο, τα συμφέροντας της Γερμανίας και της Ευρωζώνης θα εξυπηρετηθούν καλύτερα από την έξοδο της Ελλάδας από το Ευρώ. Σύμφωνα με το Ρώυτερς οι κυβερνήσεις της Ευρωζώνης έχουν λάβει οδηγίες από το Γιούρογκρουπ να κάνουν εθνικά πλάνα για την αντιμετώπιση ενός τέτοιου ενδεχομένου.[5]

Ίσως όλοι αυτοί να μπλοφάρουν, αλλά και πάλι είναι δύσκολο κανείς να δει πιο θα είναι το μαγικό ραβδί που θα αλλάξει τη στάση της Τρόικας και των κυβερνήσεων της Ευρωζώνης. Ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι ο Ολλάντ είναι αριστερός και βγάλουμε και το Χριστόφια οι υπόλοιποι είναι δεξιότατοι. Ειδικά εάν η διαπραγμάτευση γίνει με βάση το ‘δεν πρόκειται να βγω από το Ευρώ, σταματώ τα μέτρα λιτότητας και σας ζητώ να συνεχίσετε να μου παρέχετε δάνεια, αλλά για ανάπτυξη’. Όποιος νομίζει ότι έτσι θα απειλήσει τον κ. Σόιμπλε, ¢απλά δεν έχει δει τον κ. Σόιμπλε από κοντά’, όπως είπε ο Κ. Λαπαβίτσας.[6]

Πέρα από το συσχετισμό δυνάμεων, όμως, υπάρχουν και νομικά ζητήματα. Στο εκλογικό του πρόγραμμα ο ΣΥΡΙΖΑ αναφέρει ‘επιλεκτική διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους είτε βρίσκεται σε χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, είτε σε κράτη’. Σύμφωνα με το κανονισμό του EFSF όμως εάν ένα κράτος μέλος του δανειοδοτικού αυτού μηχανισμού δεν τηρήσει τις υποχρεώσεις του απέναντι σε ένα άλλο και προκύψει διαμάχη αυτή επιλύεται στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.[7] Μπορεί επίσης να γίνει επίκληση στο άρθρο 4 παράγραφος 3 της Συνθήκης της ΕΕ που προβλέπει την αμοιβαία τήρηση των υποχρεώσεων μεταξύ κρατών μελών.[8] To Ευρωπαϊκό Δικαστήριο μπορεί να επιβάλει πρόστιμα σε όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ.

Διόλου επαναστατικές ή αριστερές κυβερνήσεις έχουν προχωρήσει σε διαγραφές χρεών και πάντα έρχονται αντιμέτωπες με κάποιου είδους διεθνή έννομη τάξη. Τα πλαίσια στην ΕΕ, ωστόσο, είναι πολύ πιο αυστηρά καθορισμένα και οι ποινές πολύ πιο εύκολο να επιβληθούν.

Περιορισμοί στη μισθολογική πολιτική

Το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ προβλέπει την επαναφορά του κατώτατου μισθού εκεί που τον όριζε η Εθνική Συλλογική Σύμβαση. Αυξήσεις στους μσθούς περιέχει και το πρόγραμμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ενώ το ΚΚΕ μιλά και για ‘αυτόματη τιμαριθμική αναπροσαρμογή στους μισθούς’. Ο ΣΥΡΙΖΑ μιλά και για λειτουργία της ελεύθερης συλλογικής διαπραγμάτευσης παντού.

Το νομοθετικό πακέτο για την οικονομική διακυβέρνηση της ΕΕ, όμως, που εγκρίθηκε το Φθινόπωρο του 2011 και έχει ήδη τεθεί σε εφαρμογή, θέτει όρια στο ποια μπορεί να είναι η εξέλιξη των μισθών και αντικειμενικά περιορίζει το πεδίο της ‘ελεύθερης’ συλλογικής διαπραγμάτευσης. Το νομοθέτημα αυτό, από τη μια, αυστηροποίησε το Σύμφωνο Σταθερότητας, αλλά εισήγαγε και μια νέα διαδικασία επιτήρησης ορισμένων μακρο-οικονομικών μεγεθών.

Ένα από αυτά είναι η εξέλιξη του ‘κόστους εργασίας ανά μονάδα προϊόντος’: ο λόγος της ονομαστικής αμοιβής του εργαζόμενου ως ποσοστό του ΑΕΠ ανά εργαζόμενο δεν πρέπει να αυξάνεται πάνω από +9% μέσα σε τρία χρόνια για τις χώρες της Ευρωζώνης και πάνω από +12% για τα υπόλοιπα κράτη μέλη της ΕΕ. Επειδή όμως συγρίνουμε ονομαστικές αμοιβές με πραγματικό ΑΕΠ, όταν το ΑΕΠ πέφτει το «κόστος εργασίας» ως ποσοστό του μεγαλώνει ακόμα κι αν η αγοραστική δύναμη των μισθών ή και οι ίδιοι οι ονομαστικοί μισθοί πέφτουν. Ο εντελώς αντεργατικός τρόπος που έχει σχεδιαστεί ο δείκτης αυτός εξηγεί γιατί με βάση τους πρώτους αριθμούς που δημοσίευσε η Επιτροπή, οι μισθοί σε χώρες όπως η Ελλάδα και η Ρουμανία, όπου έχουν ήδη υποστεί σφαγή, πρέπει να πέσουν κι άλλο. Οκτώ συνολικά χώρες φαίνεται παραβιάζουν το όριο του 9% ή 12%, μεταξύ των οποίων η Φινλανδία, ενώ Αυστρία, Δανία και Βρετανία βρίσκονται πολύ κοντά στο όριο. Ο δείκτης αυτός θα συνυπολογίζεται σωρευτικά με τους υπόλοιπους εννιά για την έκδοση συστάσεων ή προστίμων αλλά σίγουρα θα εξασκήσει τρομερή πίεση στις συλλογικές διαπραγματεύσεις και θα αυξήσει την πίεση στις κυβερνήσεις να επιβάλουν συμπίεση των μισθών. Βλέπουμε δε ότι τα πλαίσια μέσα στην Ευρωζώνη είναι ακόμα πιο ασφυκτικά.[9]

Με βάση το ‘οικονομικό εξάμηνο’ (μια τροποποίηση στο Σύμφωνο Σταθερότητας που έγινε το 2010), οι χώρες πρέπει κάθε Απρίλη να καταθέτουν το ετήσιο πρόγραμμά τους για οικονομικές μεταρρυθμίσεις, επί του οποίου κάνει υποδείξεις η Κομισιόν. Σε μια σειρά από χώρες πέρυσι έγινε σύσταση για ‘αποκέντρωση’ των συλλογικών διαπραγματεύσεων, κατάργηση της τιμαριθμικής προσαρμογής των μισθών (ή στοιχείων της), η απελευθέρωση των απολύσεων και η μείωση του ελάχιστου μισθού κλπ. (Βέλγιο, Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία, Κύπρος, Λουξεμβούργο). Οι προτάσεις της Κομισιόν συνέπεσαν με τις ιδέες της της ευρωπαϊκής συνομοσπονδίας βιομηχάνων BusinessEurope [10]. Με το Σύμφωνο για το Ευρώ οι κυβερνήσεις έχουν δεσμευτεί ότι θα φροντίζουν η εξέλιξη των μισθών να συνδέεται με τις διακυμάνσεις της ανταγωνιστικότητας της κάθε οικονομίας.

Ιδού λοιπόν σε ποιο πλαίσιο και με βάση ποια κριτήρια καθορίζονται οι μισθοί στην Ευρώπη του 2012 υπό την απειλή προστίμου για τις χώρες που ανέχονται ‘υπερβολικούς’ μισθούς και δυστυχώς καθόλου με βάση το κόστος διαβίωσης, την οικογενειακή κατάσταση, και την αξιοπρέπεια του εργαζόμενου, όπως προβλέπει το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ και φυσικά θέλουμε όλοι οι αριστεροί. Ακόμα κι αν καταργηθεί το μνημόνιο, η Ελλάδα θα υπόκειται σε αυτούς τους κανονισμούς για την οικονομική διακυβέρνηση.

Με βάση τον προτεινόμενο κανονισμό Μόντι ΙΙ μάλιστα (από το όνομα του μη εκλεγμένου Ιταλού πρωθυπουργού και πρώην συμβούλου της Επιτροπής), επιχειρείται να περιοριστεί δραστικά το δικαίωμα στην απεργία στις χώρες της ΕΕ. Ο κανονισμός θα δώσει νομική βάση στα εθνικά δικαστήρια για να κηρύσουν απεργίες παράνομες με βάση το θολό κριτήριο της αναλογικότητας σκοπού και τρόπου δράσης. Πολλές κυβερνήσεις, όπως οι σκανδιναβικές, έχουν δηλώσει τη διαφωνία τους, καθότι κάτι τέτοιο θα ανέτρεπε συλλήβδην τα συστήματα τους που βασίζονται σε ισχυρές κλαδικές διαπραγματεύσεις με ευρεία χρήση της απειλής για απεργία. Έτσι λοιπόν ενδέχεται ο κανονισμός αυτός να μην περάσει τώρα. Η βούληση όμως της Κομισιόν να τελειώνει και με τις απεργίες είναι δεδομένη.

Έλεγχος των προϋπολογισμών από τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών

Όπως συνηθίζεται στα αριστερά και προοδευτικά προγράμματα, έτσι και στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ προβλέπονται εκτεταμένες δημόσιες δαπάνες σε υγεία, παιδεία, έρευνα, στο ασφαλιστικό σύστημα, στην απεξάρτηση κα. Στο πλαίσιο της ΕΕ όμως τα περιθώρια για δαπάνες γίνονται ασφυκτικά λόγω των κανόνων για το έλλειμμα.

Αναφέραμε παραπάνω της αυστηροποίηση του Συμφώνου Σταθερότητας που επήλθε με το νομοθέτημα για την Οικονομική Διακυβέρνηση: οι διαδικασίες για την επιβολή χρηματικής ποινής αυτοματοποιήθηκαν και αυτή επιβάλεται με το που η χώρα ξεπεράσει το προβλεπόμενο όριο του 3%. Δύο ακόμα στοιχεία έρχονται να προστεθούν :

- Με δεύτερο νομοθέτημα για την οικονομική διακυβέρνηση (προσχέδιο της 23 Νοεμβρίου 2011) τα κράτη θα καταθέτουν πλέον και τους πρόχειρους προϋπολογισμούς, τους οποίους θα διορθώνει η Κομισιόν

- Με βάση τη νέα Συνθήκη με το Δημοσιονομικό Σύμφωνο, οι χώρες θα πρέπει να δέχονται επιπλέον οικονομικό πρόγραμμα σε περίπτωση που ξεπερνάνε το 3%.

- Έχουν συνταγματική υποχρέωση να τηρούν και ένα νέο όριο 0,5% ‘διαρθρωτικού’ ελλείματος (δηλ. το έλλειμα αν δεν υπήρχε ύφεση)

Αυτή τη στιγμή το όριο ελλείματος του 3% ξεπερνάνε 14 από τις 17 χώρες της Ευρωζώνης.

Η αύξηση των δαπανών ειδικά στην αρχή μια διαφορετικής οικονομικής πορείας για ένα τόπο συνήθως επιφέρει την αύξηση των ελλειμάτων και αυτό δεν είναι αναγκαστικά κακό. Η ίδια η Συνθήκη της ΕΕ ωστόσο καθιερώνει πλέον τη λιτότητα ως αιώνια πολιτική.

Εθνικοποίησεις – Κοινωνικοποιήσεις στο βασίλειο του ανταγωνισμού;

Η οικονομική πολιτική στην ΕΕ ‘ασκείται σύμφωνα με την αρχή της οικονομίας της ανοιχτής αγοράς με ελεύθερο ανταγωνισμό’ (άρθρο 119) και πρέπει να ‘έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση της ανταγωνιστικής ικανότητας των επιχειρήσεων·’ (Άρθρο 32)

Ο ανταγωνισμός δεν πρέπει να νοθεύεται από κανενός είδους κρατική παρέμβαση. Το άρθρο 107 της Συνθήκης της ΕΕ ορίζει ότι: ‘ενισχύσεις που χορηγούνται υπό οποιαδήποτε μορφή από τα κράτη ή με κρατικούς πόρους και που νοθεύουν ή απειλούν να νοθεύσουν τον ανταγωνισμό διά την ευνοϊκής μεταχειρίσεως ορισμένων επιχειρήσεων ή ορισμένων κλάδων παραγωγής είναι ασυμβίβαστες με την εσωτερική αγορά’.

‘Τα κρατικά μονοπώλια εμπορικού χαρακτήρα’ μπορούν να υπάρχουν μόνο ‘κατά τρόπο, ώστε να αποκλείεται, ως προς τους όρους εφοδιασμού και διαθέσεως, οποιαδήποτε διάκριση μεταξύ΄ντόπιων και ξένων εταιρειών και υπηκόων.’ (άρθρο 37)

Αυτά ισχύουν ως γενικές αρχές και θα έθεταν εμπόδια σε κάθε εθνικοποίηση στρατηγικού κλάδου (φυσικού μονοπωλίου) που θα επιχειρούσε μία προοδευτική ή αριστερή κυβέρνηση.

Πέρα όμως από αυτούς του γενικούς κανόνες υπάρχουν και οι κανονισμοί απελευθέρωσης συγκεκριμένων κλάδων όπως:

- οι χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες

- η ενέργεια

- οι τηλεπικοινωνίες

- οι σιδηρόδρομοι

- τα ταχυδρομεία

Ο έλεγχος των βασικών μετοχικών πακέτων και άρα και της διοίκησης μεγάλων εταιρειών από τα κράτη δεν απαγορεύεται, αλλά η οργάνωση τους ως κρατικά μονοπώλια ναι. Κάθε κλάδος βρίσκεται σε διαφορετικό στάδιο απελευθέρωσης, με τον τραπεζικό τομέα να προηγείται, καθώς η διαδακασία στην ΕΕ προχώρησε παράλληλα με την απελευθέρωση των υπηρεσιών στα πλαίσια του ΠΟΕ. Τα ταχυδρομεία και οι σιδηρόδρομοι αρχίζουν τώρα μόλις να απελευθερώνονται. Στο στάδιο ανάπτυξης όπου είναι τώρα το οικονομικό σύστημα, το τεχνητό σπάσιμο κλάδων που έχουν φυσικά συγκεντροποιηθεί δε θα βοηθήσει καθόλου την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων παρά μόνο την κερδοφορία αυτών που θα έχουν πρόσβαση στην εξασφάλιση μεριδίων της αγοράς.

Ένα κάρο διατάξεις της ΕΕ θα παραβιάζονταν εάν μία χώρα αποφάσιζε να φέρει το συντριπτικό κομμάτι του χρηματοπιστωτικού συστήματος υπο δημόσιο έλεγχο με διαφάνεια και κοινοβουλευτικό και εργατικό έλεγχο (όπως αναφέρεται στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ). Βέβαια καμία σχέση δεν θα είχε ένα τέτοιο μέτρο με την αγορά από το κράτος του πλειοψηφικού πακέτου των μετοχών μιας τράπεζας, όπως έχουν κατ’επανάληψη κάνει τα ευρωπαϊκά κράτη από το 2008 για να σώσουν τις ιδιωτικές τράπεζες. Η χώρα αυτή δε θα μπορούσε να απαγορεύσει σε ξένα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα να εγκατασταθούν και να ανταγωνιστούν με το εθνικοποιημένο σύστημα. Η ελευθερία της εγκατάστασης και παροχής υπηρεσιών εντός ΕΕ είναι δεδομένη. Το εθνικοποιημένο σύστημα θα αντιμετώπιζε επίσης πολλά προβλήματα με τη χρηματοδότησή του αφού οι όροι για την παροχή κρατικών εγγυήσεων είναι εξαιρετικά αυστηροί (πχ. Οδηγία 2006/48).

Σε περίπτωση χρεοκοπίας και εθνικοποίησης του τραπεζικού συστήματος, η εγκαθίδρυση περιορισμού ή απαγόρευσης εξόδου κεφαλαίων θα παραβίαζε μία από τις τέσσερις βασικές θεμελιώδεις ελευθερίες της ΕΕ τουτέστιν την ελευθερία κίνησης κεφαλαίων.[11]Το προηγούμενο σαββατοκύριακο, οι αρχές της Φραγκφούρτης χρησιμοποίησαν και το επιχείρημα της παρεμπόδισης της ελεύθερης διακίνησης κεφαλαίων για να απογεορεύσουν τις διαδηλώσεις κατά της ΕΚΤ. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο έχει ήδη ντε φάκτο δώσει προτεραιότητα στο σεβασμό της ελευθερίας αυτής σε βάρος βασικών δικαιωμάτων όπως αυτό της απεργίας.

Δια ροπάλου απαγόρευση του προστατευτισμού

Απορία προκαλεί η διαπίστωση στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ ότι ‘η ενιαία αγορά και το ενιαίο νόμισμα κατάργησαν κάθε δυνατότητα προστασίας της εγχώριας παραγωγής, είτε με δασμούς είτε με τη νομισματική πολιτική και επέβαλαν τον πιο άγριο ανταγωνισμό’ με συνέπεια ‘στις πιο αδύναμες χώρες σα την Ελλάδα, η αποβιομηχάνιση και η καταστροφή ολόκληρων κλάδων της παραγωγής’ να είναι ραγδαίες. Παρά την έλλειψη αρκούντος δημοσίου διάλογου ο Συνασπισμός είχε σίγουρα υπόψη του αναλύσεις που με ακρίβεια προβλέποντας τα αποτελέσματα αυτά τόσο πριν την υπογραφή της Συνθήκης του Μάαστριχτ και την είσοδο στην Ενιαία Αγορα το 1992 όσο κι πριν την είσοδο στο Ευρώ το 2001. Παρόλαυτα τα στήριξε και τα δύο.

Και τώρα πάντως δεν προτείνει την ανάκτηση κάποιων προστατευτικών μέτρων καθότι αυτά φυσικά θα παραίβεναν θεμελιώδεις αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ενδιαφέρουσες είναι και οι προτάσεις του για την αναδιάρθρωση της αγροτικής παραγωγής με ‘τρόφιμα υψηλής ποιότητας’ για την εγχώρια κατανάλωση, κάτι που σίγουρα θα προσέκρουε στις ποσωστόσεις ανά έιδος και τον όλο σχεδιασμό της ΚΑΠ.

Ποιος δρόμος για την Ευρώπη των λαών και των εργαζομένων;

Για να παραβιάσει τις Συνθήκες και τη νομοθεσία της ΕΕ, μια κυβέρνηση δε χρειάζεται να προωθήσει αποφασιστικά τον εργατικό έλεγχο, να υποβοηθήσει τη δημιουργία λαϊκών θεσμών και να βασιστεί σε αυτούς, να στοχεύει σε κοινωνικοποιήσεις και στην εμπέδωση του δημοκρατικού σχεδιασμού. Αρκεί να θέλει απλά να κρατικοποιήσει κάποιους τομείς που αιμοραγούν την οικονομία της, να προσπαθήσει να προστατέψει την εγχώρια παραγωγή, ν’αυξήσει του μισθούς, τις δημόσιες επενδύσεις και να σταματήσει τη διαρροή κεφαλαίων. Αρκεί να θέλει να εξασκήσει μια οικονομική πολιτική που να υπάγεται σε κάποιου είδους λαϊκή κυριαρχία όπως αυτή ορίζεται στα αστικά συντάγματα, και να μη δέχεται αμάσητες τις επεξεργασίες της πάνσοφης Κομισιόν που ετοιμάζονται αγκαλιά με τις ισχυρότερες κυβερνήσεις και τους λομπίστες των πολυεθνικών.

Αν μία κυβέρνηση επιχειρήσει να εφαρμόσει τα μισά μέτρα από αυτά που είναι στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ (δεν μιλάμε καν γι’αυτά που είναι σε αυτό του ΚΚΕ ή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ) θα έχει να αντιμετωπίσει έναν αρμαγεδώνα προστίμων για κάθε λογής παραβιάσεις κανόνων ελλείματος, ανταγωνισμού, κρατικών ενισχύσεων, εμποδίων στην ολοκλήρωση της εσωτερικής αγοράς, ‘υπέρογκων’ μισθών κ.ο.κ. Επίσης θα μπορούσαν να διακοπούν οι ροές από τα ταμεία συνοχής και γεωργίας – που σε μη αμηλητέο βαθμό πρόκειται για φόρους Ελλήνων πολιτών που επιστρέφουν μέσω ΕΕ – λόγω ελλειμάτων σε περιφερειακό επίπεδο, όπως έγινε με την Ουγγαρία.[12]

Θα μπορούσε βέβαια σε αυτή την περίπτωση η κυβέρνηση να ακολουθήσει στάση απειθαρχείας μην πληρώνοντας τα πρόστιμα, και ακολουθώντας τις πολιτικές που θέλει καλώντας σε διμερές επίπεδο και άλλες χώρες να τις ακολουθήσουν και να συνεργαστούν (έχοντας φυσικά αποχωρήσει από το Ευρώ). Ένα κομμάτι της αριστερής γαλλικής καμπάνια για το Όχι στο Ευρω-σύνταγμα το 2006 έχει περιγράψει αναλυτικά πώς θα μπορούσε να μοιάζει μια τέτοια τακτική.[13] Πρόκειται για μια τακτική πρόκλησης κρίσης μέσα στην ΕΕ, ελπίζοντας στην απόσπαση συμμάχων. Αν ωστόσο δε δουλέψει σε σύντομο χρονικό διάστημα, η συνεχιζόμενη ένταξη μόνο προβλήματα θα προκαλεί στην εν λόγω κυβέρνηση.

Σε κάθε περίπτωση, όταν η σημερινή ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ φωνάζει ότι θα αναδιαπραγματευτεί το Δημοσιονομικό Σύμφωνο για όλη την Ευρώπη και θα γίνει η απαρχή για την αλλαγή πλεύσης σε όλη την Ευρώπη, οφείλουμε να πούμε ότι δεν πατάει στο έδαφος. Μετά το ξέσπασμα της κρίσης, η ΕΕ ενέτεινε τη διαδικασία αντιδραστικοποίησης της σε όλα πεδία (οικονομία, κοινωνία, δημοκρατία, μυστικότητα, κλπ.) και η εκλογή Ολλάντ δεν άλλαξε τίποτα σε αυτό. Η αλλαγή πλεύσης θα γίνει μόνο αν υπάρξουν κινηματικές διεργασίες ανάλογες με αυτές που υπήρξαν στην Ελλάδα τα δύο τελευταία χρόνια, αλλά περισσότερο οργανωμένες και στοχευμένες, και αν γίνεται πριν οι άνθρωποι και σε άλλες χώρες πούνε το ψωμί, ψωμάκι.

Το όραμα της Ενωμένης Ευρώπης των λαών, των Ενωμένων Σοσιαλιστικών Πολιτειών της Ευρώπης είναι πολύ θεμιτό και ίσως και στοιχείο ταυτότητας του διεθνισμού της αριστεράς που αντιτίθεται στον εθνικισμό που όλο περισσότερο συγκλίνει με το νεοφιλελευθερισμό στο επίπεδο της ιδεολογίας. Είναι ωστόσο ματαιοπονία να υπολογίζει κανείς ότι η υπάρχουσα δομή μπορεί να μεταμορφωθεί σε κάτι έστω και κατ’υποψίαν σοσιαλιστικό. Γιατί να κάτσει κανείς να αλλάξει ένα ένα όλα τα άρθρα και τους κανονισμούς που είδαμε παραπάνω;

Εάν υπάρχει συσχετισμός να ξεκινήσει μια πραγματική συνεργασία των ευρωπαϊκών (και γιατί όχι και άλλων γειτονικών) λαών σε διαφορετικές βάσεις και υπό την ηγεμονία της εργατικής τάξης, τότε μάλλον θα ήταν πιο κατάλληλη η ίδρυση από το μηδέν ενός οργανισμού. Η ιστορία της ΕΕ μας δείχνει ξεκάθαρα ότι ο σαν οργανισμός έχει τα συμφερόντα του κεφαλαίου στο DNA της.[14]

Η προτεραιότητα παραμένει στην κατάργηση των αντιλαϊκών μέτρων εκεί που είμαστε και την εκκίνηση αντίστροφης πορείας που μόνο η δράση στους χώρους δουλειάς και στο δρόμο μπορεί να εγγυηθεί. Η διατήρηση απολετεσματικών δίαυλων επικοινωνίας με τα κινήματα στις άλλες χώρες έχει επίσης ιδιαίτερη σημασία.

[1] ‘Η διεκδίκηση και υπεράσπιση του δημόσιου χαρακτήρα επιχειρήσεων και τομέων στρατηγικής σημασίας (έρευνα, τεχνολογία, μεταφορές, τηλεπικοινωνίες, ενέργεια, τράπεζες, ορυκτός πλούτος). Απεξάρτησή τους από μονοπωλιακές δεσμεύσεις, προώθηση ουσιαστικού κοινοβουλευτικού και λαϊκού ελέγχου.’ Αναφέρει το πρόγραμμα του ΚΚΕ http://www.kke.gr/15o_synedrio/to_programma_toy_kke#%CE%92%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82_%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CE%BC%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82_%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B5%CF%85%CE%B8%CF%8D%CE%BD%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82

[2] Εκλογική Διακήρυξη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, 29 Απριλίου 2012http://www.antarsya.gr/node/239

[3] ‘η ακύρωση των Μνημονίων θα συνοδευτεί και από τη διεκδίκηση, που θα την θέσουμε εξαρχής, αναδιαπραγμάτευσης, συνολικά, του χρέους, προκειμένου να διαγραφεί το μεγαλύτερο μέρος του.’ Π. Λαφαζάνης στο Βήμα FM, 18 Μαϊου http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&;view=article&id=7873:lafazanis-vima-fm&catid=81:kivernisi&Itemid=198

[4]ΑΛ. ΤΣΙΠΡΑΣ ΑΠΟ ΒΕΡΟΛΙΝΟ: ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΠΕΡΝΑΕΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗ ΝΙΚΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&;view=article&id=7922:2012-05-21-18-58-47&catid=83:aristera&Itemid=200

[5]http://www.guardian.co.uk/business/2012/may/23/eurozone-crisis-france-germany-divide

[6] http://www.zougla.gr/blog/article/536682

[7] Αν είναι μεταξύ κράτους μέλους και του EFSF επιλύεται σε Λοουξεμβουργιανό δικαστήριο με βάση το αγγλικό δίκαιο! EFSF Framework Agreement http://www.efsf.europa.eu/about/legal-documents/index.htm

[8] Ενοποιημένη απόδοση της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση και της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης http://eur-lex.europa.eu/JOHtml.do?uri=OJ:C:2010:083:SOM:EL:HTML

[9]http://ec.europa.eu/economy_finance/economic_governance/documents/alert_mechanism_report_2012_en.pdf

[10] Face aux lobbys européens - Yiorgos Vassalos, chercheur au Corporate Europe Observatory http://www.adequations.org/spip.php?article1776

[11] Οι άλλες είναι η ελευθερία κίνησης εργαζομένων, αγαθών και υπηρεσιών.

[12] Commission proposes to suspend €495 million of Cohesion Fund for Hungary for 2013 for failure to address excessive deficithttp://europa.eu/rapid/pressReleasesAction.do?reference=IP/12/161

[13] Aurélien Bernier et le M’PEP: Désobéissons à l’Union européenne!

[14] Δείτε το τελευταίο κομμάτι σε αυτό το άρθρο ‘Ευρώπη των αφεντικώναπό τα γεννοφάσκια της-Eλεγχόμενη από τις πολυεθνικές’http://aristerovima.gr/details.php?id=2954

Επίσης: Europe Inc. in crisis – the EU’s alliance with big business is a dead-end http://www.corporateeurope.org/publications/europe-inc-crisis-eus-alliance-big-business-dead-end

Πηγή ΠΡΙΝ via Λέσχη Ανυπότακτης Θεωρίας

*Ο Γιώργος Βασσάλος ειναι ερευνητής στο Παρατηρητήριο της Ευρώπης των Πολυεθνικών [CEO]

http://www.tometopo.gr/home/ideas/938-m-.html

Το «Plan B»

Το «Plan B»

Ο Σύριζα έχει διακηρύξει σταθερά και επανειλημμένα ότι εφόσον κληθεί να αναλάβει τις τύχες της διακυβέρνησης της χώρας θα προβεί άμεσα στην κατάργηση των μνημονίων και θα επαναδιαπραγματευθεί τη δανειακή σύμβαση. Ότι θα αντικαταστήσει το μνημόνιο με ένα πρόγραμμα προοδευτικών κοινωνικών μεταρρυθμίσεων και παραγωγικής ανασυγκρότησης. Με την ισχυρή παρέμβαση του δημόσιου-κοινωνικού τομέα. Με ένα γενναίο πρόγραμμα άμεσων δημόσιων επενδύσεων, οι οποίες μάλιστα θα πρέπει, τουλάχιστον για ένα μεταβατικό διάστημα, να μην προσμετρώνται στο δημοσιονομικό έλλειμμα. Με ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και ανάκτησή τους υπό δημόσιο-κοινωνικό έλεγχο ως βασικών εργαλείων άσκησης οικονομικής πολιτικής.

Μοσχοχωρίτου Όλγα - Αντωνίου Βαγγέλης

Η κυβέρνηση της αριστεράς, με την ενεργητική στήριξη μιας ισχυρής κοινωνικής πλειοψηφίας, λοιπόν, ως πρώτο βήμα της θα νομοθετήσει την κατάργηση των μνημονίων, προχωρώντας επίσης στο ξήλωμα των μηχανισμών της επιτροπείας και θα συγκροτήσει μια δυνατή ομάδα για να διαπραγματευθεί με τους εταίρους, στο πλαίσιο των ευρωπαϊκών θεσμών, τις δανειακές συμβάσεις. Με άλλα λόγια τη συνέχιση με μη επαχθείς όρους της χρηματοδότησης.

Σενάριο Α: Οι διεθνείς συγκυρίες, οι ευρωπαϊκοί συσχετισμοί ευνοούν τη σύμπηξη μετώπου των χωρών του Νότου, η συνεκτίμηση του μεγάλου κόστους του κέντρου από την πιθανή έξοδο μιας χώρας από το σύστημα του ευρώ, όλα αυτά και άλλα ακόμη οδηγούν τη διαπραγμάτευση σε αίσια έκβαση. Διαγράφεται μεγάλο μέρος του χρέους, η πρόταση για μορατόριουμ πληρωμής τόκων γίνεται αποδεκτή, προωθούνται σε ευρωπαϊκό επίπεδο μηχανισμοί αμοιβαιοποίησης των χρεών, η ΕΚΤ γίνεται δανειστής χωρών τελευταίας καταφυγής και η Μέρκελ αποδέχεται να χρηματοδοτεί τα ανορθωτικά μας προγράμματα.

Σενάριο Β: Αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων από την κυβέρνηση της αριστεράς, η Μέρκελ και τα ευρωπαϊκά διευθυντήρια, βάζουν μπροστά το σενάριο «Ιφιγένεια», προς τιμωρητικό παραδειγματισμό οιουδήποτε απείθαρχου. Διαμηνύουν στον Αλέξη Τσίπρα να μην μπει καν στον κόπο να ταξιδέψει στην Ευρώπη. Διακόπτουν πάραυτα τη διασωλήνωση της χώρας και προκαλούν ατάκτως την περιβόητη GREXIT. Οι υγειονομικές τους ζώνες – που, βεβαίως, δημιουργήθηκαν και εξαιτίας της απίστευτης υποτέλειας του ελληνικού αστικού πολιτικού προσωπικού – αποδεικνύονται επαρκείς, παρέχοντας τον απαραίτητο χρόνο και τα περιθώρια ελιγμών και διορθωτικών κινήσεων. Έχουν, άλλωστε, από την πλευρά τους έτοιμα αρκετά εναλλακτικά σχέδια αντιμετώπισης της ευρωζωνικής κρίσης. Σε κάθε περίπτωση ο ακρωτηριασμός είναι προτιμότερος από την εξάπλωση του καρκινώματος. Και το πολιτικό μήνυμα προς στο εσωτερικό της ΖτΕ αλλά και προς τις διεθνείς χρηματαγορές είναι τόσο δραστικό, που ισχυροποιεί – έστω και πρόσκαιρα, αλλά πάντως αποφασιστικά - το ευρωπαϊκό κέντρο.

Όπως είναι γνωστό, ανάμεσα στο άσπρο και το μαύρο, υπάρχουν τεράστιες περιοχές του γκρι. Και στην πραγματική ζωή, στην ταξική πάλη, οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις δεν είναι «μονόχρωμες», σπάνια έχουν ευθύγραμμη, μονοσήμαντη έκβαση. Γι’ αυτό λοιπόν το πρώτο σενάριο “is too good to be true” ενώ το δεύτερο θεωρείται από πολλούς έγκυρους αναλυτές υπερβολικά ακραίο.

Επιχειρώντας να περιγράψουμε τις σκηνές του μέλλοντός μας, με όση δόση αβεβαιότητας δικαιολογείται για την περίσταση, θεωρούμε ότι θα ζήσουμε για ένα μάλλον όχι και τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, ακροβατώντας κυριολεκτικά πάνω σε τεντωμένο σκοινί. Οι «εταίροι» μας θα ασκήσουν απίστευτους εκβιασμούς, με το όπλο φυσικά της χρηματοδότησης, αφού τα «κλειδιά» βρίσκονται στις Βρυξέλες και τη Φρανκφούρτη, υποβάλλοντας το λαό και τη χώρα στο μαρτύριο της σταγόνας. Ταυτόχρονα θα ενισχύουν ανοιχτά και απροκάλυπτα το εσωτερικό μέτωπο της αντίδρασης, το οποίο με τη σειρά του θα αποδυθεί σ’ ένα λυσσώδη αγώνα ρεβανσιστικής ανατροπής. Στο βαθμό μάλιστα που η κυβέρνηση της αριστεράς δεν θα έχει τους πόρους να προχωρήσει στην άμεση και γενναία ανακούφιση του λαού και στις απαραίτητες ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις, τα ερείσματα του αντιδραστικού μπλοκ σε λαϊκά, μικροαστικά και μεσαία στρώματα αντικειμενικά θα ενισχύονται. Κάποιος, είχε γράψει σχετικά πρόσφατα, πολύ εύστοχα, πως η πίεση που θα ασκηθεί από τα εξωτερικά και εσωτερικά κέντρα ισχύος στην κυβέρνηση της αριστεράς θα έχει πολλαπλάσια σφοδρότητα απ’ αυτή που είχε ασκηθεί στη Χιλή του Αλιέντε.

Και φυσικά, οι δολιχοδρομίες που κρύβονται στις καμπές της περιδίνησης της παγκόσμιας – αλλά και ευρωζωνικής – καπιταλιστικής κρίσης, δεν αποκλείουν, ίσα-ίσα καθιστούν πιθανότατο το ενδεχόμενο να επισυμβεί ανά πάσα στιγμή, ακαριαία, οποιοδήποτε απροσδόκητο μοιραίο «ατύχημα».

Συνεπώς, οι δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς και το λαϊκό κίνημα οφείλουν - από χθες κιόλας - να προετοιμάζονται πάνω στο «plan B». Όχι μόνο για την αξιοποίησή του ως διαπραγματευτικού όπλου αλλά ως απαραίτητου εργαλείου ανάσχεσης και αποτροπής των πλέον αρνητικών συνεπειών και του καταστροφικού πανικού, εξαιτίας της ανά πάσα στιγμή πιθανότητας να διαρρηχθούν οι σχέσεις της χώρας με το ευρωπαϊκό κέντρο.

Το εναλλακτικό αυτό σχέδιο, το σχέδιο Β, όπως έχει επικρατήσει να αποκαλείται σε κάποιου τύπου σύγχρονους αστικούς μύθους, οφείλει να απαντά με επάρκεια στα ερωτήματα: Τι θα συμβεί στην περίπτωση που μας κόψουν τη χρηματοδότηση; Πώς θα καλυφθεί το πρωτογενές έλλειμμα; Πώς θα ανακεφαλαιοποιήσουμε τις χρεοκοπημένες τράπεζες, πώς θα κάνουμε την απαραίτητη σεισάχθεια; Πώς θα χρηματοδοτήσουμε την παραγωγική ανασύνταξη; Πώς θα πολεμήσουμε την ανεργία; Πώς θα ζωντανέψουμε την εγχώρια ζήτηση; Πώς θα αποκαταστήσουμε – έστω και εν μέρει στην αρχή – τις απώλειες στα μεροκάματα, τους μισθούς, τις συντάξεις, τα επιδόματα; Πως θα αναστήσουμε τις κοινωνικές υποδομές;

Οι απαντήσεις δεν είναι απλές ή μονοσήμαντες. Όπως είδαμε όμως, δεν μπορεί να συγκροτεί απάντηση η λογική ότι θα επιτύχουμε οπωσδήποτε έναν αξιοπρεπή συμβιβασμό με το ευρω-διευθυντήριο, στον οποίο υποτίθεται ότι η Μέρκελ θα αποδεχθεί να χρηματοδοτεί τα προγράμματα μιας ριζοσπαστικής αριστερής κυβέρνησης. Κι αν όχι, τότε τι; Θα οδηγηθούμε σε παραίτηση ή σε διολίσθηση από το πρόγραμμά μας, όπως ακριβώς επικεντρώνουν όλα τα πυρά του αστικού μπλοκ και των διαμορφωτών της κοινής γνώμης; Μα αυτό θα είναι στρατηγική ήττα, χωρίς να δώσουμε καν τη μάχη. Κι εν πάσει περιπτώσει θα πρέπει να κριθεί μέσα από ευρεία λαϊκή διαβούλευση αλλά και εσωκομματική πλατειά διαδικασία το αποτέλεσμα του όποιου δυνητικού συμβιβασμού. Γιατί θεωρούμε πως υπάρχουν δυνάμεις στην αριστερά αλλά και στο λαό που σε καμία περίπτωση δεν θα αποδεχθούν να αυτο-ακυρωθούν σε μια πορεία διαχείρισης ενός ηπιότερου μνημονίου.

Οι απαντήσεις δεν μπορούν, επίσης, να δοθούν μόνο στη βάση του οικονομισμού. Ασφαλώς και θα πρέπει να διαθέτει το σχέδιο Β οικονομοτεχνική επάρκεια, αλλά ταυτόχρονα οφείλει να λαμβάνει υπόψη του – και μάλιστα σε μια δυναμική - τις πολιτικές, γεωπολιτικές, κινηματικές παραμέτρους. Και κυρίως, να μιλήσουμε ανοιχτά με τον κόσμο, έπρεπε να έχουμε αρχίσει να το κάνουμε από χτες κιόλας. Γιατί η επιτυχία του όποιου σχεδίου Α, Β, Γ και πάει λέγοντας, θα κριθεί κυρίως από την ύπαρξη και την ενεργητική στήριξη ενός ισχυρού εσωτερικού κοινωνικοπολιτικού μετώπου.

Ας επιχειρήσουμε, λοιπόν, να δώσουμε κάποιες απαντήσεις, όχι ως θέσφατα αλλά ως βάση για περαιτέρω συζήτηση, διόρθωση, εμπλουτισμό. Απευθύνοντας πρόσκληση προς όλα τα ρεύματα της αριστεράς ότι η συζήτηση αυτή πρέπει επιτέλους να ανοίξει.

1. Στην περίπτωση που ναυαγήσουν οι διαπραγματεύσεις στο πλαίσιο των ευρωπαϊκών θεσμών και επισυμβεί η διακοπή της χρηματοδότησης, η κυβέρνηση της αριστεράς οφείλει, ως πρώτη δυναμική κίνηση, να απευθυνθεί σε όλους τους λαούς του κόσμου και να διακηρύξει ότι η πολιτική της συνιστά «νόμιμη άμυνα» έναντι των κυρίαρχων κύκλων της ΟΝΕ, που αποτελούν τον κοινό ταξικό εχθρό, προσβλέποντας και επιδιώκοντας την ανάπτυξη ενός μεγάλου διεθνιστικού, πριν απ’ όλα ευρωπαϊκού, κινήματος αλληλεγγύης και συνεργασίας.

2. Από σήμερα, από χθες κιόλας, θα πρέπει ο τομέας των διεθνών σχέσεων του Σύριζα να ενισχυθεί αποφασιστικά. Και επιτέλους να πάψουμε να αλληθωρίζουμε μόνο προς βορειοδυτική κατεύθυνση. Με την επίγνωση πως σήμερα δεν υπάρχει ένα ανταγωνιστικό προς το καπιταλιστικό κέντρο συγκροτημένο στρατόπεδο αλλά με την κατανόηση της πολυπολικότητας του σημερινού κόσμου, που αναδεικνύει προβλήματα αλλά και δυνατότητες. Όχι για να πάρουμε δάνειο π.χ. από τον Πούτιν αλλά για να ανιχνεύσουμε δυνατότητες διμερών εμπορικών συναλλαγών, στη βάση της αμοιβαίας ωφέλειας και για να προετοιμαστούμε για την άσκηση μιας ενεργητικής, φιλειρηνικής εξωτερικής πολιτικής στην ευρύτερη περιοχή μας.

3. Στο αμιγώς οικονομικό πεδίο: Η επιβολή κάποιου είδους μονομερούς ενέργειας επί των πληρωμών του χρέους (άρνηση, παύση πληρωμών, μορατόριουμ κλπ.), που περιλαμβάνεται έστω και ατελώς στο πρόγραμμά μας, είναι αναγκαία, όχι όμως από μόνη της ικανή προϋπόθεση για την εξασφάλιση των αναγκαίων πόρων χρηματοδότησης των ανορθωτικών και προοδευτικών προγραμμάτων. Όπως επίσης και η δικαιότερη κατανομή των φορολογικών βαρών, σε μια αγορά που έχει «στεγνώσει» και σε συνθήκες βαριάς ύφεσης, είναι βέβαιο ότι ελάχιστα θα αποδώσει.

4. Συνεπώς, η έκδοση νομίσματος, η εθνικοποίηση της ΤτΕ, η ανάκτηση οικονομικών εργαλείων και η εφαρμογή αυστηρών, προστατευτικού χαρακτήρα, ελέγχων και περιορισμών, φαντάζει μονόδρομος. Η «αγωνία» διαφόρων κύκλων για την έκρηξη δήθεν του πληθωρισμού, σε συνθήκες τέτοιας ξηρασίας, θυμίζει αυτόν που φοβάται ότι θα πλημμυρίσει η έρημος με ένα κουβά νερό.

5. Η νομισματική πολιτική, στο πρώτο δύσκολο μεταβατικό στάδιο, θα πρέπει, κατά τη γνώμη μας, να περιλαμβάνει τα εξής στοιχεία: α) διατήρηση του πλεονεκτήματος καθορισμού διοικητικής – και όχι ελεύθερα διαμορφούμενης στις αγορές – ισοτιμίας, με αξιοποίηση των πρόσφατων εμπειριών (Αργεντινή, Ρωσία) ώστε να μη χαθεί κρίσιμος χρόνος και πολύτιμοι πόροι για τη στήριξη μιας «σκληρής» ισοτιμίας, β) χτύπημα της διπλής κυκλοφορίας και αυστηρά μέτρα επιβολής του εθνικού νομίσματος σε όλες τις εγχώριες συναλλαγές.

6. Η εισαγωγή του εθνικού νομίσματος θα ανακοινωθεί χωρίς προειδοποίηση (μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο) και οι τράπεζες θα παραμείνουν κλειστές για ένα μικρό χρονικό διάστημα. Ταυτόχρονα θα ανακοινωθούν μέτρα ελέγχου στην κίνηση κεφαλαίων.

Η ανάκτηση του νομισματικού εργαλείου δεν είναι ασφαλώς το μόνο αλλά τουλάχιστον είναι το απολύτως απαραίτητο μέσο για να επιτευχθεί όχι μόνο η αναγκαία και επείγουσα χρηματοδότηση των ελλειμμάτων αλλά και η υλοποίηση ενός μεγάλου προγράμματος δημόσιων επενδύσεων. Το οποίο θα πρέπει να αποτελέσει βασικό, βραχυπρόθεσμης απόδοσης και μεσο-μακροπρόθεσμης πνοής, εργαλείο, για την αποτελεσματική αναστροφή του καλπασμού της ανεργίας και την ανακοπή του φαινομένου της επιστημονικής μετανάστευσης. Το πρόγραμμα αυτό πρέπει να εκπονηθεί άμεσα, από χθες κιόλας, να εξειδικευθεί κατά κλάδους, να ποσοτικοποιηθεί και να προσδιοριστεί σε ενδιάμεσους αλλά και επιμέρους στόχους, που θα ελέγχονται αυστηρά και να προβλεφθούν εξαρχής οι μηχανισμοί άμεσης διόρθωσης και επίκαιρης προσαρμογής του. Να περιλαμβάνει οπωσδήποτε ένα ακόμη πιο άμεσης απόδοσης ενδιάμεσο πρόγραμμα δημιουργίας εκατοντάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας, χρηματοδοτούμενο από άμεσες δημόσιες επενδύσεις, σε τομείς έντασης εργασίας, όπως οι υποδομές και οι κοινωνικές υπηρεσίες.

Η κατεύθυνση του προγράμματος παραγωγικής ανασυγκρότησης, στο πρώτο μεταβατικό διάστημα, θα πρέπει να στοχεύσει κυρίως στην άμεση ανόρθωση των κλάδων που μπορούν σε ελάχιστο χρόνο να ανακτήσουν την εσωτερική ζήτηση – και δευτερευόντως στις εξαγωγές. Για μια σειρά κρίσιμους κλάδους και δραστηριότητες αυτό θεωρούμε ότι είναι απόλυτα εφικτό και μάλιστα πολύ σύντομα, μέσω των εργαλείων του νέου υποτιμημένου νομίσματος – στην πραγματικότητα πρόκειται για μια διαδικασία διόρθωσης της πραγματικής ισοτιμίας του - και των εθνικοποιημένων τραπεζών. Στη δεύτερη, μεσοπρόθεσμη φάση, θα πρέπει να υπάρξει κεντρικός και περιφερειακός σχεδιασμός και πρόγραμμα ανασυγκρότησης του δευτερογενούς τομέα (κλαδική βιομηχανική πολιτική στη μεταποίηση, τη βαριά βιομηχανία, την κατασκευή μηχανών, εξαρτημάτων, ανταλλακτικών κλπ.) πάντα στην κατεύθυνση της αυτοδυναμίας – όχι απαραίτητα της αυτάρκειας.

Ας έχουμε επίγνωση ότι κάθε μήνας που περνάει καθιστά ακόμη δυσκολότερη την προσπάθεια ανόρθωσης, ενώ λύσεις χωρίς κοινωνικό κόστος απλά δεν υπάρχουν. Εδώ που είμαστε οι προοπτικές είναι δύο: η μία μέσα στην ευρωζώνη, με προδιαγεγραμμένη την έκβαση υπέρ του κεφαλαίου και συντριβή των δυνάμεων της εργασίας και η αντίστροφη, που αφήνει ανοιχτή στους συσχετισμούς της ταξικής πάλης τη διέξοδο υπέρ των λαϊκών συμφερόντων.

Οι αποταμιεύσεις, που θα δραχμοποιηθούν, θα προστατευθούν με κρατική εγγύηση, ενώ θα ήταν σκόπιμη και η πριμοδότησή τους, σε αντίστροφη αναλογικότητα με το ύψος τους. Άλλωστε, στη θέση του άκρατου καταναλωτισμού και της πλαστικής φούσκας, η κυβέρνηση της αριστεράς θα πρέπει να καλλιεργήσει και να ενισχύσει το θεσμό της αποταμίευσης της λαϊκής οικογένειας. Στο πλαίσιο αυτό θα πρέπει να προωθηθούν και μέτρα για το δημόσιο, βραχυπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο, εσωτερικό δανεισμό. Και να εκπονηθεί μια ολοκληρωμένη πολιτική επιτοκίων.

Οι αξίες των ακινήτων ασφαλώς θα εκφράζονται σε – υποτιμημένη – δραχμή και συνεπώς θα υποστούν πραγματική υποτίμηση. Αυτή όμως η απαξίωση συντελείται και σήμερα, με μαθηματική βεβαιότητα ότι θα οδηγήσει σύντομα σε ακόμη μεγαλύτερη πραγματική υποτίμηση των αξιών τους, ειδικά για τα εκτεταμένα στη χώρα μας στρώματα μικρών και μεσαίων ιδιοκτητών, μέσω της διαδικασίας της εσωτερικής υποτίμησης και των χαρατσιών. Κυρίως όμως μέσω της πολιτικής των τραπεζών, δεδομένης μάλιστα της εκτεταμένης ιδιοκτησίας μέσω δανεισμού, αφού οι εγγεγραμμένες υποθήκες είναι πολλαπλάσιου ύψους από την τρέχουσα εμπορική αξία των ακινήτων, που βαίνει συνεχώς μειούμενη.

Οποιαδήποτε προσπάθεια, περιλαμβανόμενης της ανάκτησης του νομισματικού εργαλείου, είναι βέβαιο ότι θα είναι αλυσιτελής, αν η κυβέρνηση της αριστεράς δεν προχωρήσει ταυτόχρονα: στην εθνικοποίηση των τραπεζών, στην προώθηση μεταρρυθμίσεων αντίστροφων της «απορρύθμισης» και «φιλελευθεροποίησης» στο χρηματοπιστωτικό τομέα και αν δεν προβεί σε εκτεταμένη σεισάχθεια. Η γενναία διαγραφή χρεών νοικοκυριών και επιχειρήσεων είναι μέτρο εκ των ουκ άνευ αναγκαίων για την επανεκκίνηση της οικονομίας. Και θα πρέπει να κατανοηθεί ότι το δραστικότερο εργαλείο για να επιτευχθεί η σεισάχθεια είναι ακριβώς το νομισματικό.

Θα υπάρξουν προβλήματα; Ασφαλώς ναι. Θα απαιτηθεί αρχικά – για διάστημα αρκετών μηνών ίσως – αυστηρή παρέμβαση στην αγορά και έλεγχος στη διαχείριση των συναλλαγματικών αποθεμάτων. Προβλήματα που συνδέονται με την προσφορά εισαγόμενων ειδών πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης (βενζίνη, γάλα, φάρμακα), θα πρέπει να αντιμετωπιστούν με την κατάλληλη προετοιμασία του λαϊκού παράγοντα, με στιβαρό χέρι στο τιμόνι και με την ενεργοποίηση κάθε διαθέσιμου, οργανωμένου, κρατικού αλλά και συλλογικού ιστού. Ιδού πεδίο δόξης λαμπρό για τις οργανώσεις μας, που θα έπρεπε να προετοιμάζονται από τώρα κι όχι κάποιοι να βιάζονται να ράψουν κοστούμια.

Είναι βέβαιο ότι θα πρέπει επίσης να γίνει σοβαρή, επιστημονικά υποστηριγμένη, καμπάνια ενημέρωσης για την υιοθέτηση καταναλωτικών – διατροφικών κυρίως – προτύπων, συμβατών με τα προϊόντα στα οποία η χώρα διαθέτει σχετική επάρκεια (λ.χ. κατανάλωση αιγοπρόβειου κρέατος έναντι του βόειου). Και άμεσες, απτές προσπάθειες ενεργοποίησης των εγχώριων παραγωγικών δυνατοτήτων, στην κτηνοτροφία, την παραγωγή σιτηρών, την παραγωγή γενόσημων φαρμάκων, την εκμετάλλευση των ενεργειακών αποθεμάτων, την αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου, τα ναυπηγεία, τις κατασκευές και υποδομές, την προώθηση ποιοτικού τουρισμού και συναλλαγματοφόρων υπηρεσιών.

Η πορεία αυτή, παρά τις βραχυπρόθεσμες δυσκολίες, πολύ σύντομα θα κάνει ορατό το γεγονός ότι κάθε εβδομάδα, κάθε μήνας που θα περνάει θα είναι καλύτερος, έστω και λίγο, από τον προηγούμενο. Για τον άνεργο, το νέο επιστήμονα, τον επισφαλώς απασχολούμενο, το μισθοσυντήρητο, το συνταξιούχο, τον κόσμο του μόχθου, που η έγνοια του είναι η σκληρή καθημερινότητα της επιβίωσης, αλλά και τον αυτοαπασχολούμενο και το μικρομεσαίο. Όχι φυσικά γι’ αυτόν που η ονείρωξή του είναι τα ψώνια στις μπουτίκ του Μιλάνου και στα Harrods. Η σημερινή πορεία, όμως, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη μετατροπή της τεράστιας πλειοψηφίας της ελληνικής κοινωνίας σε ζόμπι. Και η αριστερά οφείλει να μιλήσει «ήρεμα, ήσυχα κι απλά» στον άνθρωπο του μόχθου και να του πει με ειλικρίνεια ότι θα πρέπει επιτέλους να αυτονομηθεί από τις φοβίες των «από πάνω», που έντεχνα οι κυρίαρχοι ιδεολογικοί μηχανισμοί τις διοχετεύουν στο συλλογικό υποσυνείδητο. Στο χαμηλοσυνταξιούχο και τον άνεργο να σταματήσει να «συμπάσχει» με τον «αναξιοπαθούντα» επενδυτή αμοιβαίων ή τον κάτοικο της Εκάλης και του Ψυχικού, ο οποίος ξοδεύει για τη συνδρομή του στο τένις κλαμπ περισσότερα από την ετήσια σύνταξη του Ι.Κ.Α. Αυτό σε τελική ανάλυση σημαίνει ότι η αριστερά οφείλει να κάνει πολιτική με ταξικές προτεραιότητες. Όπως άλλωστε κάνει και ο αντίπαλος. Και να κερδίζει τα μικροαστικά στρώματα, όχι χαϊδεύοντας τις φοβίες τους και υποκύπτοντας σ’ αυτές, αλλά με το μόνο ρεαλιστικό τρόπο που έχει αναδείξει ιστορικά η ταξική πάλη: με το συσχετισμό δύναμης, που είναι ο καθοριστικός παράγοντας για να οδηγηθούν στη συμμαχία με τις δυνάμεις της εργασίας.

Καταλύτης γι’ αυτή την πορεία, που προσπαθούμε να σκιαγραφήσουμε έστω και σε αδρές γραμμές, θα είναι η ύπαρξη ενός ισχυρού, αρραγούς εσωτερικού μετώπου. Το οποίο θα είναι αποφασισμένο όχι μόνο να αντισταθεί στις έξωθεν πιέσεις και εκβιασμούς αλλά και να στηρίζει ενεργητικά και μαχητικά τις συγκρούσεις που θα διεξάγονται στο εσωτερικό της χώρας απέναντι στο αντιδραστικό μπλοκ. Γι’ αυτό και η κυβέρνηση της αριστεράς θα πρέπει, σε κάθε φάση, να έχει το λαό ενημερωμένο και όχι να διεξάγει μυστική διπλωματία. Κατά τη γνώμη μας, για παράδειγμα, ένα από τα πρώτα μέτρα της κυβέρνησης της αριστεράς θα πρέπει να είναι η εθνικοποίηση των ραδιοτηλεοπτικών συχνοτήτων, με απόδοσή τους σε κοινωνικούς φορείς και το σπάσιμο του μονοπωλίου της πληροφόρησης και της χειραγώγησης από το αστικό στρατόπεδο. Θα πρέπει, επίσης, να ενθαρρύνει τη συμμετοχή στις αποφάσεις με κάθε πρόσφορο μέσο, με νέους θεσμούς λαϊκής διαβούλευσης, με θεματικά, τοπικά, περιφερειακά ή και πανεθνικά δημοψηφίσματα κλπ. Και κυρίως θα πρέπει, για να διατηρεί ισχυρό και αρραγές το μέτωπο, να προχωρεί αποφασιστικά σε όλο και ριζοσπαστικότερες μεταρρυθμίσεις και όχι να οδηγείται σε συμβιβασμούς που θα δημιουργούν ρήγματα στο κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο και εν τέλει θα ενδυναμώνουν τις θέσεις και τα αναχώματα της αντίδρασης.

Υπάρχουν σύντροφοι, που θεωρούν καλόπιστα ότι η υιοθέτηση μιας τέτοιας κατεύθυνσης οδηγεί στην εθνική αναδίπλωση και την αναβίωση των εθνικών ανταγωνισμών. Χωρίς να παραβλέπουμε την ύπαρξη εφεδρικών δυνάμεων εντός του αστισμού, που πιθανόν να επενδύσουν σ’ αυτή την προοπτική, θεωρούμε ότι η ρήξη με την ευρωζώνη, με πρωτοβουλία της κυβέρνησης της αριστεράς, είναι η μόνη γραμμή που υπηρετεί με συνέπεια τη διεθνιστική γραμμή. Θα οδηγήσει σε σπάσιμο της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας, εδώ στον αδύναμο κρίκο της και θα σηματοδοτήσει μια απελευθερωτική πορεία για όλους τους ευρωπαϊκούς λαούς. Και θα δημιουργήσει προϋποθέσεις για να υπάρξουν και στο έδαφος των χωρών του νότου κρίσιμες και χρήσιμες ανάσες συνεργασίας.

Υ.Γ. Το Γενάρη του ’45, λίγες μέρες μετά την ήττα του ΕΛΑΣ στη μάχη της Αθήνας, παραμονές της Βάρκιζας, ο στρατηγός Σκόμπι, δήλωνε: Αν δεν υλοποιήσω το σχέδιο της Κυβέρνησης της Αυτού Μεγαλειότητας, το νόμισμα θα καταρρεύσει και ο λαός θα πεινάσει. Η ομοιότητα είναι ανατριχιαστική, προφανώς όμως διόλου συμπτωματική. Στο έδαφος της σύγχρονης μεγάλης καπιταλιστικής κρίσης, σήμερα, εδώ μπροστά μας, ορθώνεται μια ανάλογη ιστορική σύγκρουση. Η κατανόηση της σφοδρότητάς της, η επίγνωση – έστω και ενστικτώδης - ότι πράγματι διακυβεύεται το ή εμείς ή αυτοί είναι φυσικό να κάνει τα πόδια όλων μας να λυγίζουν. Αυτή τη φορά, όμως, δεν μπορούμε, δεν δικαιούμαστε να διαλέξουμε το δρόμο της Βάρκιζας. Αλλά το μονοπάτι του Άρη. Και να νικήσουμε.

Μοσχοχωρίτου Όλγα

Αντωνίου Βαγγέλης

''Θα ματώσουμε, αλλά θα τους ανατρέψουμε''

''Θα ματώσουμε, αλλά θα τους ανατρέψουμε''

Χρειάζεται αυτοθυσία και θυσίες, θα πρέπει να «ματώσουμε» . Με μια από τα ίδια δεν οδηγούμαστε πουθενά και αυτό το βλέπει ο καθένας και όσοι μείνουμε σε αυτό θα γίνουμε μέρος του προβλήματος. Όταν μας σημαδεύουν στην καρδιά δεν μπορούμε να παρακαλάμε, χτυπάτε μας πιο κάτω. Η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ αυτό έκαναν και θα κάνουν και τώρα.. Η αλήθεια είναι πως δεν φαινόταν πως θα κινηθεί τόσος κόσμος σε όλη την Ελλάδα, και όμως κινήθηκε, οι περισσότεροι με σκεπτικισμό βλέπαμε την απεργία πριν. Παρόλα αυτά, η μαζικότητα του κόσμου στη διαδήλωση τη μέρα της πανεργατικής απεργίας ήταν μεγάλη, αυτό που είδαμε στους δρόμους είναι πως είμαστε ακόμη ζωντανοί… Ανοίγει ένας δυναμικός νέος κύκλος αγώνων.

Νίκος Αδαμόπουλος * μέλος εκτελεστικής επιτροπής ΠΟΕ ΟΤΑ, συνέντευξη στον Γ. Ελαφρό

Ποιο είναι το μήνυμα της μεγάλης απεργίας της 26^ης Σεπτέμβρη; Είναι αλήθεια ότι τα συνδικάτα και οι δυνάμεις της Αριστεράς περίμεναν λιγότερο κόσμο;

Δεν ξέρω πόσο μεγάλη ήταν η συμμετοχή σε αυτή καθαυτή την απεργία – εξάλλου ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου της δουλειάς είναι στη ανεργία, την υποαπασχόληση και την προσωρινή δουλειά. Ένα επίσης μεγάλο μέρος στον ιδιωτικό τομέα βρίσκεται σε καθεστώς στην κυριολεξία τρόμου που έχει επιβάλει η εργοδοσία , πέρα του φόβου και της αγωνίας να κρατήσει τη δουλειά. Ακόμη και οι εργαζόμενοι στο δημόσιο και τους ΟΤΑ, τα νοσοκομεία την εκπαίδευση, πλέον και μια μέρα απεργίας υπολογίζετε πολύ σοβαρά απ όλους.

Η αλήθεια είναι πως δεν φαινόταν πως θα κινηθεί τόσος κόσμος σε όλη την Ελλάδα, και όμως κινήθηκε, οι περισσότεροι με σκεπτικισμό βλέπαμε την απεργία πριν.

Παρόλα αυτά, η μαζικότητα του κόσμου στη διαδήλωση τη μέρα της πανεργατικής απεργίας ήταν μεγάλη, αυτό που είδαμε στους δρόμους είναι πως είμαστε ακόμη ζωντανοί… Ανοίγει ένας δυναμικός νέος κύκλος αγώνων.

Κυβέρνηση, επίσημα ΜΜΕ τροϊκανοί, απειλούν το λαό ότι εάν δεν περάσουν τα μέτρα, δεν θα πάρουμε την δόση, θα φύγουμε από το ευρώ και την ΕΕ και θα καταστραφεί η χώρα. Επηρεάζει αυτή η προπαγάνδα; Βλέπουν οι εργάτες έναν άλλο δρόμο;

Όλο και πιο λίγο τον νοιάζει τον κόσμο που έχει «τσαλακωθεί» αυτά τα 2.5 χρόνια, το ευρώ και η Ε.Ε. Την καταστροφή την βιώνει μέρα τη μέρα. Κανείς δεν πιστεύει πως υπάρχει προοπτική στο «λούκι» που μας έχουν χώσει. Αυτό που τον επηρεάζει είναι κυρίως τα αδιέξοδα της κατάστασης που ζει και το χειρότερο που βλέπει διπλά του και προσπαθεί με κάθε μέσο να το αποφύγει. Παρακαλά να σταματήσει το κακό εδώ. Άλλον δρόμο όμως βατό, ακόμη δεν τον βλέπει μπροστά του. Ίσως αυτή να είναι και η μεγαλύτερη δυσκολία και αδυναμία.

Και τώρα τι; Πως μπορούν οι εργαζόμενοι να μπλοκάρουν τα μέτρα και να σταματήσουν την επίθεση;

Πρώτα από όλα να πιστέψουμε όλοι πως πρέπει και μπορούμε να τους σταματήσουμε. Δεν έχουμε άλλες επιλογές. Δεν υπάρχει λαγούμι να κρυφτούμε ούτε στη σύνταξη ούτε στο χωριό ή στα ξένα.

Να προετοιμάσουμε και να προετοιμαστούμε για έναν παλλαϊκό – πανεργατικό ξεσηκωμό, έναν πολύμορφο, ολοκληρωτικό και παρατεταμένο αγώνα τώρα, δίχως αναστολές.

Τα μέτρα αυτά δεν πρέπει να αφήσουμε να περάσουν. Πρέπει να τους γκρεμίσουμε μαζί με τους νόμους τους με κάθε τρόπο. Με επαναλαμβανόμενες γενικές και διακλαδικές απεργίες, καταλήψεις, διαδηλώσεις, αποκλεισμούς της Βουλής και των δημόσιων υπηρεσιών. Κάθε χώρος δουλειάς, κάθε γειτονιά, κάθε στέκι νεολαίας πρέπει να γίνει βήμα δυναμικού αγώνα. Χωρίς παρακάλια σε ΓΣΕΕ- ΑΔΕΔΥ και τον υποταγμένο συνδικαλισμό που ούτε μπορεί ούτε θέλει. Με τα ανεξάρτητα όργανα βάσης του εργατικού – λαϊκού και νεολαιίστικου κινήματος, τα ταξικά σωματεία, τις ενώσεις ανέργων, τις συνελεύσεις. Που πρέπει άμεσα να συντονιστούν σε ένα μαζικό, πανελλαδικό κέντρο ανυποχώρητου αγώνα.

Αυτό είναι και το γενικό κάλεσμα που κάνουμε μια σειρά συνδικαλιστές Χρειάζεται αυτοθυσία και θυσίες, θα πρέπει να «ματώσουμε» . Με μια από τα ίδια δεν οδηγούμαστε πουθενά και αυτό το βλέπει ο καθένας και όσοι μείνουμε σε αυτό θα γίνουμε μέρος του προβλήματος.

Ποιος πρέπει να είναι ο ρόλος της Αριστεράς στο συνδικαλιστικό κίνημα και ευρύτερα, αλλά και όλων των ταξικών και μαχητικών δυνάμεων;

Το μυαλό και η ψυχή, η ατμομηχανή και εμπροσθοφυλακή , αυτοί που θα δώσουν την ώθηση και θα βάλουν το στίγμα, δεν υπάρχει άλλος ρόλος για την αριστερά γενικά, αυτό όμως είναι το ζητούμενο, όπως και μια τέτοια αριστερά και σε τέτοιο ρόλο σήμερα.

Άλλες δυνάμεις της αριστεράς βλέπουν τα τρένα να περνούν από πάνω μας και αρκούνται στο απλώς να λένε πως εμείς τα λέγαμε και δεν μας ψηφίσατε. Καμιά προσπάθεια ακόμη - αναγκαία όσο ποτέ άλλοτε για τους εργαζόμενους - κοινού βηματισμού και ανατρεπτικής δράσης στο σήμερα. Έμμονες και κωλύματα.

Άλλες δυνάμεις πάλι, κάθονται παραδίπλα στην στάση και περιμένουν το λεωφορείο της κυβέρνησης να περάσει για να κάνουν την «εύκολη» διαδρομή της αλλαγής.

Η ολομέτωπη επίθεση της συμμορίας κεφαλαίου – ΕΕ – ΔΝΤ, με όργανο την κυβέρνηση Παπανδρέου αρχικά και στη συνέχεια Παπαδήμου και Σαμαρά μετρά ήδη 2,5 χρόνια. Στο διάστημα αυτό δόθηκαν σκληροί αγώνες, αλλά τα μέτρα πέρασαν και η ζωή του κόσμου της εργασίας χειροτέρεψε δραματικά. Τι έφταιξε; Ποιοι είναι οι κύριοι λόγοι της αδυναμίας του εργατικού κινήματος και της Αριστεράς και πως θα ξεπεραστούν;

Το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα τόσα χρόνια ήταν δομημένο στη διεκδίκηση του επιμέρους, στη αύξηση με επίδομα, την θεσμική καλυτέρευση κάποιων θεμάτων, ήταν «κοινωνικός εταίρος» όπως λένε και όλοι ή σχεδόν όλοι, βολεύονταν με αυτό. Αυτό τελείωσε οριστικά και αμετάκλητα.

Η καπιταλιστική κρίση όμως άλλαξε τα πράγματα βίαια. Η διεκδίκηση για τα αναγκαία της ζωής απαγορεύτηκε και μετατράπηκε σε γκρίνια και διαπραγμάτευση για την εξασφάλιση κάποιων από τα επιμέρους, χωρίς καν να μπαίνει θέμα συνολικότερης πολιτικής ανατροπής.

Να πάρουν πίσω τα μετρά αυτά ήταν το κυρίαρχο, ενώ τα μέτρα διαδεχόντουσαν το ένα μετά το άλλο και ξανά πάλι πάρτε πίσω τα νέα μέτρα. Και όλα αυτά με κατακερματισμένους κλαδικούς αγώνες κυρίως, που κορυφώνονταν σε γενικές απεργίες που έκλειναν την αυλαία και ξανά από την αρχή. Πολύ αργά μπήκε ακόμη και το ζήτημα ανατροπής της κυβέρνησης.

Κυρίως οι μικρές δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς και όχι όλες προσπάθησαν να ανοίξουν και γενικότερα ζητήματα και να βάλουν βαθύτερους πολιτικούς στόχους διεκδίκησης στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα. Όπως η διαγραφή του χρέους , η εθνικοποίηση των τραπεζών και των στρατηγικών κλάδων της οικονομίας, η ρήξη και έξοδος από την Ε.Ε. και το ευρώ, η προάσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθερίων που τα έχουν τσαλαπατήσει κ.α. Αυτά είναι επίσης και μια προϋπόθεση για το άνοιγμα ενός άλλου δρόμου απέναντι στην οικονομική κοινωνική εξαθλίωση που επιβάλλονται από Ε.Ε. και Δ.Ν.Τ , συνολικά το κεφάλαιο για να ξεπεράσουν την κρίση τους και μας τα παρουσιάζουν ως μονόδρομο και αναγκαίο κακό.

Εάν λοιπόν ο νέος κύκλος αγώνων δεν έχει στην προμετωπίδα του και τέτοιους πολιτικούς στόχους δεν εξασφαλιστεί η μεγίστη δυνατή ταξική ενότητα αλλά και δράση, με δυναμικές μορφές όπως οι καταλήψεις , οι αποκλεισμοί και κυρίως τον ανυποχώρητο και συντονισμένο αγώνα διαρκείας μέχρι την ανατροπή τους, ίσως βρεθούμε στο ίδιο και χειρότερο σημείο.

Ολοένα και περισσότεροι καταλαβαίνουν ότι υπό την σκέπη των ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ και γενικότερα του υποταγμένου συνδικαλισμού δεν μπορούν να δοθούν νικηφόροι αγώνες. Τι πρέπει και τι μπορεί να γίνει; Από πού να ξεκινήσουμε;

Έτσι είναι, αυτό λέει ο περισσότερος κόσμος. Όταν μας σημαδεύουν στην καρδιά δεν μπορούμε να παρακαλάμε, χτυπάτε μας πιο κάτω. Η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ αυτό έκαναν και θα κάνουν και τώρα..

Αυτό δεν αντιμετωπίζεται όμως με μια απλή άρνηση, ή με ένα άλμα στο κενό. Έχουμε χάσει πολύτιμο χρόνο με αναστολές και ταλαντεύσεις που πρέπει να καλυφτεί γρήγορα και αποφασιστικά. Το πρώτο ζήτημα λοιπόν είναι οι στόχοι που προαναφέρω και πρέπει να τους κάνουμε υπόθεση συνολικά της τάξης με πάμπολλους τρόπους.

Ταυτόχρονα πρέπει να παρθούν αγωνιστικές πρωτοβουλίες από τα κάτω και παράλληλα να συγκροτούμε τις δυνάμεις εκείνες που θα δώσουν την αποφασιστική μάχη την κρίσιμη στιγμή με όσο το δυνατόν ποιο μαζικούς όρους και στο περιεχόμενο και στις μορφές. Δεν μπορούμε κάθε φορά να υποτασσόμαστε μόνο στους σχεδιασμούς και στην κίνηση της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και απλά να βάζουμε την δική μας πινελιά. Δεν είναι εύκολο αλλά αναγκαίο να γίνει. Πρέπει να πειστούμε όλοι σε αυτό.

Να συγκροτηθεί μια ''μαγιά'΄' πρωτοπόρων αγωνιστών

Μιλάς για την ανάγκη ενός νέου, ταξικά ανασυγκροτημένου, εργατικού κινήματος. Οι σχετικές φωνές πληθαίνουν. Είδαμε και σχετικά κείμενα υπογραφών συνδικαλιστών, μια μαζική εργατική συγκέντρωση στην Καμάρα στην ΔΕΘ. Πως μπορεί να εκφραστεί αυτή η ανάγκη;

Πρώτα απ όλα οι ξεχωριστές φωνές που κατανοούμε αυτή την ανάγκη ως βασική προϋπόθεση, πρέπει να παίρνουμε τις αναγκαίες εκείνες πρωτοβουλίες στη συγκυρία ώστε να υπερβαίνουμε τα εμπόδια και τις δυσκολίες στο ξεδίπλωμα των αγώνων κατά αρχή. Η πρωτοβουλία στη Θεσσαλονίκη ήταν ένα βήμα. .Να προβάλουμε θαρρετά τους αναγκαίους στόχους και μορφές. Να συγκροτείται μια «μαγιά» πρωτοπόρων αγωνιστών που θα ξεχωρίζει στη μάχη, στην τόλμη , την οργάνωση, που θα επιδιώκει να ανοίξει νέους δρόμους σε αυτή την κατεύθυνση. Δεν φτάνει να το λέμε. Ούτε και να περιμένουμε να αλλάξουν οι συσχετισμοί στα υπάρχοντα συνδικάτα για να γίνει.

Στις απεργιακές διαδηλώσεις εντυπωσίασαν τα μπλοκ των εργαζομένων στους ΟΤΑ. Ποιοι λόγοι κινητοποιούν τους συναδέλφους σου;

Οι εργαζόμενοι στους ΟΤΑ έχουν δεχτεί πολλαπλά κτυπήματα από την εφαρμογή της μνημονιακής πολίτικης αυτά τα χρόνια , μην ξεχνάμε πως ο πρώτος μνημονιακός νομός ήταν η αντιδραστική μεταρρύθμιση, ο Καλλικράτης στην αυτοδιοίκηση. Το ξεχαρβάλωμα στην λειτουργία των δήμων ξεκίνησε νωρίς σε μας. Παράλληλα με την σφαγή των μισθών μας , ξεχαρβάλωσαν και τα ταμεία μας, τα διέλυσαν όλα. Ταυτόχρονα οι δήμοι μετατράπηκαν σε θερμοκήπια κάθε είδους ελαστικής, μαύρης, ακόμη και δουλεμπορικής σχέσης εργασίας μέσω Μ.Κ.Ο. Οι απολύσεις είναι προ των πυλών και για το μόνιμο προσωπικό με τις συγχωνεύσεις και καταργήσεις που σχεδιάζουν, ακόμη και ολόκληρων υπηρεσιών. Οι εκχωρήσεις σε εργολάβους της διαχείρισης και αποκομιδής των απορριμμάτων και αλλού θα επιφέρουν τελειωτικό πλήγμα..

Σε εμάς ακόμη και μέσα στο κατακαλόκαιρο δεν σταμάτησαν οι κινητοποιήσεις για την αντιμετώπιση τους ενός ή του άλλου ζητήματος από αυτά, κατά συνέπεια, αναγκαστικά οι μηχανές ήταν αναμμένες. Πριν την πανελλαδική απεργία είχαν προηγηθεί 2 μεγάλες κινητοποιήσεις στον χώρο μας, μια τον Αύγουστο και μια στις αρχές του Σεπτεμβρίου.

Συνδέονται όλα αυτά με την τρομερή υποβάθμιση των υπηρεσιών των δήμων προς τους δημότες;

Η σύνδεση είναι άμεση και χρειάζεται κοινό μέτωπο με τους πολίτες. Σήμερα κατεδαφίζονται κοινωνικές δομές, και χάνεται κάθε ίχνος κοινωνικού και δημοσίου χαρακτήρα στην λειτουργία τους. Οι ΟΤΑ σε όλη την χώρα αυτή την στιγμή βρίσκονται ένα σκαλοπάτι πριν την κατάρρευση με δραματικές συνέπειες και στους δημότες και στους εργαζόμενους στους δήμους. Το κόστος των συνεπειών των παραπάνω θα είναι διπλό.

Ποια αιτήματα – ποιος κοινός αγώνας πρέπει να γίνει εργαζομένων στους δήμους και δημοτών;

Αυτό που προέχει αυτή την περίοδο είναι ο κοινός αγώνας για την ανατροπή τους, να σταματήσουμε την επέλαση της βαρβαρότητας. Οι δήμοι οικονομικά καταρρέουν, γιατί το κράτος πρέπει να πληρώνει τους τοκογλύφους δανειστές, το χρέος, τις τράπεζες και οι υπηρεσίες διαλύονται, παιδικοί σταθμοί κλείνουν, προσωπικό για την κάλυψη όλων των αναγκών όχι μόνο δεν προσλαβαίνεται αλλά γίνονται χιλιάδες απολύσεις συμβασιούχων. Αρμοδιότητες εκχωρούνται σε ιδιώτες , η δημοτική περιουσία εκποιείτε. Αυτά είναι η βάση σε χονδρικές γραμμές του κοινού αγώνα εργαζομένων δημοτών σε όλους τους δήμους.

* μέλος εκτελεστικής επιτροπής ΠΟΕ ΟΤΑ, συνέντευξη στον Γ. Ελαφρό, ΠΡΙΝ 30/9/12

ΠΡΙΝ 30/9/12