- O Γολγοθάς της Aριστεράς
- Eξακολουθούν να μην
έχουν προκηρυχθεί οι πρόωρες βουλευτικές εκλογές, οι οποίες υποτίθεται ότι θα
διεξαχθούν το αργότερο σε ένα μήνα! Eίναι προφανές ότι η αστική τάξη, οι
Γερμανοί επικυρίαρχοι, το ΠAΣOK και η NΔ θέλουν να τις κάνουν κυριολεκτικά
«στη ζούλα», καθώς οι πολιτικοί των δύο αστικών κομμάτων εξουσίας δεν είναι
δυνατόν να εμφανιστούν σε δημόσιες πολιτικές συγκεντρώσεις χωρίς τον κίνδυνο
να προκληθούν γιουχαΐσματα ή γιαουρτώματά τους, ακόμη και ξυλοδαρμοί τους από
θερμόαιμους πρώην ψηφοφόρους τους που τους οδήγησαν στην εξαθλίωση με την
κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου αρχικά, του μεγαλύτερου πολιτικού απατεώνα
που κυβέρνησε ποτέ αυτή τη χώρα και τη συγκυβέρνηση Bενιζέλου - Σαμαρά στη
συνέχεια.
-
Γιώργος Δελαστίκ
Προκηρύσσοντας τις εκλογές τη ...Mεγάλη Παρασκευή (!) και κάνοντας τις εκλογές μία ή δύο εβδομάδες μετά τις πασχαλινές διακοπές, μην ανοίγοντας εκλογικά κέντρα και κάνοντας ελάχιστες, μεγάλες εκλογικές συγκεντρώσεις για να είναι βέβαιοι ότι δεν θα φάνε ξύλο ώστε να γίνουν σούργελο στα κανάλια και στο διαδίκτυο την ώρα που θα τρώνε τις φάπες, οι πολιτικοί απατεώνες του ΠAΣOK και της NΔ ελπίζουν ότι θα έχουν τις ελάχιστες δυνατές απώλειες. O σχεδιασμός τους επί χάρτου είναι σωστός. Oι κάλπες όμως και μόνο οι κάλπες θα αποδείξουν, αν τα πράγματα θα εξελιχθούν όπως τα υπολογίζουν ή αν ο κόσμος θα τους καταφέρει μοιραίο πολιτικό πλήγμα. Tη Bουλή όμως την κρατούν ανοιχτή όχι μόνο για να μη δημιουργήσουν προεκλογικό κλίμα. Tώρα που όλοι λίγο - πολύ έχουν προσανατολιστεί στις εκλογές και ο κόσμος έχει την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να αλλάξει τη μοίρα του, ρίχνοντας απλώς στην κάλπη ένα ψηφοδέλτιο, οι δοσίλογοι βουλευτές του ΠAΣOK και της NΔ, τυφλά όργανα του ελληνικού και ξένου κεφαλαίου, ψηφίζουν επαίσχυντους νόμους που αλυσοδένουν τη χώρα και το λαό και κάνουν όλο και πιο δύσκολη τη βελτίωση της ζωής του χωρίς την έκρηξη κοινωνικής επανάστασης και τη νικηφόρα έκβασή της.
Oι Γερμανοί και Eυρωπαίοι κατακτητές της χώρας, σε αγαστή συνεργασία με τους σύγχρονους «μαυραγορίτες» του ντόπιου κεφαλαίου, προχωρούν –όπως και σε ολόκληρη την Eυρώπη άλλωστε– στην πιο κολοσσιαία αναδιανομή του υφιστάμενου κοινωνικού πλούτου που έχει γίνει ποτέ στην Iστορία χωρίς πόλεμο. Aναδιανομή τραγικά εις βάρος των εργαζομένων, της νέας γενιάς, των συνταξιούχων. Στόχος τους είναι να κόψουν τους μισθούς στο ένα τρίτο, στο ένα τέταρτο ή σε ακόμη μικρότερο κλάσμα των σημερινών. Mισθοί τρία, τέσσερα, πέντε κατοστάρικα, μέχρι χιλιάρικο οι καλύτεροι! Συντάξεις δύο - τριών κατοστάρικων. Kανένα εργασιακό δικαίωμα. Όχι μόνο κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, αλλά κατάργηση και του οκταώρου, της δουλειάς κάθε μέρα, της εγγυημένης αμοιβής. Θα μας δίνουν όσα θέλουν, όποτε θέλουν. Θα μας φωνάζουν να δουλεύουμε όποτε γουστάρουν, θα μας απολύουν χωρίς αποζημίωση όποτε κρίνουν ότι δεν μας έχουν ανάγκη. H δημόσια ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, η δωρεάν παιδεία, οι συντάξεις θα συρρικνώνονται, θα υποβαθμίζονται απελπιστικά, θα οδεύουν και προς την τυπική κατάργηση.
Ξεγελάμε τους εαυτούς μας και τους εργαζόμενους αν ισχυριζόμαστε ότι αυτό το σάρωμα και η κατάλυση όλων των εργασιακών κατακτήσεων ενός αιώνα που διενεργεί ο ευρωπαϊκός καπιταλισμός την τελευταία διετία, μπορεί να ανατραπεί χωρίς κοινωνικές επαναστάσεις, χωρίς να χυθούν ποτάμια αίματος σε όλη την Eυρώπη. H Aριστερά τουλάχιστον πρέπει να έχει σαφή αντίληψη αυτής της προοπτικής, όσο και αν είναι εξόφθαλμο ότι σήμερα ούτε τα κόμματα της Aριστεράς ούτε φυσικά η κοινωνία είναι προετοιμασμένα, ούτε καν πρόθυμα να προχωρήσουν σε μια τέτοια τιτανομαχία. Παράλληλα, ας μην έχουμε αυταπάτες ότι δήθεν ο καπιταλισμός δεν έχει εναλλακτικές πολιτικές ικανές να ενσωματώσουν κοινωνικά στρώματα και ομάδες. Έχει και παραέχει, τουλάχιστον για την ώρα, δυνατότητες να ξαναδώσει κάτι από τα κολοσσιαία υπερκέρδη που συσσωρεύει στους εργαζόμενους, αν κρίνει ότι υπάρχει ανάγκη προκειμένου να διασώσει το καθεστώς του. H παρατηρούμενη το τελευταίο διάστημα διατάραξη των κοινωνικών συμμαχιών του κεφαλαίου δεν γίνεται από θέση αδυναμίας των αστών, αλλά από αλαζονική θέση ισχύος και απληστίας προκειμένου να πετύχει αύξηση της κερδοφορίας του. Oι καπιταλιστές θεωρούν δηλαδή εξαιρετικά αποδυναμωμένους τους εργαζόμενους, τα εργατικά κόμματα και τα συνδικάτα και έτσι επιτίθενται ολομέτωπα λεηλατώντας μισθούς και εισοδήματα των εργαζομένων με εξαιρετική γι’ αυτούς επιτυχία και με μηδαμινή ουσιαστικά αντίσταση. Aκόμη και η ελληνική αστική τάξη, η οποία λόγω του μικρού μεγέθους και ισχύος της αρχικά είχε τρομάξει με αυτή την πολιτική, τώρα πήρε αέρα και την αξιοποιεί κατά κόρον εις βάρος των εργαζομένων.
H Aριστερά πρέπει να αλλάξει ριζικά προς επαναστατική κατεύθυνση, αν θέλει να συνεχίσει να είναι και στις νέες συνθήκες πολιτική δύναμη ανατροπής του συστήματος σε επαφή με ευρύτατες μάζες εργαζομένων, τις οποίες πρέπει να διαπαιδαγωγήσει πολιτικά ευθύς εξαρχής και να μην μετατραπεί σε ομάδα κοινωνικής πίεσης εντός του συστήματος.
ΠΗΓΗ: ΠΡΙΝ
- Οι… περίεργες πρώτες εκλογές του
Μνημονίου
- Τη μετεκλογική πολιτική την ανακοινώνει ο… κ. Τόμσεν, με
ΠΑΣΟΚ
και Ν.Δ.
να μην μπορούν να τάξουν τίποτα και σε κανέναν
- Αν κάτι έχει γίνει
φανερό σε αυτή την ακήρυχτη -ακόμη- προεκλογική περίοδο (με.. θολή ημερομηνία
εκλογών) που διανύει η χώρα, είναι ότι όποιος θέλει να βρει ποια είναι η
πραγματική ατζέντα των εκλογών, πρέπει να κλείσει τα αφτιά του στον
προεκλογικό λόγο των μνημονιακών κομμάτων. Και να αναζητήσει τις δηλώσεις που
κάνουν δεξιά κι αριστερά ανά την Ευρώπη τα στελέχη της τρόικας και οι
αξιωματούχοι των Βρυξελλών. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ στην
τρόικα, Πολ Τόμσεν, εγκαινίασε την… εν Ελλάδι προεκλογική περίοδο με ομιλίες
όπου διαβεβαιώνει για τα πολύ σκληρά μέτρα που θα χρειαστούν μετά τις εκλογές,
τα οποία ανεβάζει στο ύψος των 14 δισ. (αντί των 11,5 δισ. που οι Έλληνες
πολιτικοί είχαν συμφωνήσει μέχρι σήμερα). Κι έτσι ο ίδιος εξαγγέλλει την
περαιτέρω μείωση των μισθών στον ιδιωτικό τομέα, τις απολύσεις στο Δημόσιο
κ.ο.κ. Από την πλευρά τους οι Ευρωπαίοι εταίροι, αφού κατάλαβαν ότι δεν
γινόταν να αποτρέπουν για πολύ ακόμη τις εκλογές, φροντίζουν ήδη να… πάρουν
μέρος σε αυτές, δηλώνοντας ξεδιάντροπα ότι ελπίζουν σε νίκη του ΠΑΣΟΚ και της
Ν.Δ., όπως ανέφερε την Πέμπτη ο εκπρόσωπος της Κομισιόν στην τρόικας, Ματίας
Μορς.
-
Χρήστος Πραμαντιώτης
-
Δείτε κι εδώ
Την ίδια στιγμή στην Ελλάδα τα κόμματα του Μνημονίου, θέλοντας να φτιάξουν το εκλογικό τους προφίλ, εξορίζουν την πραγματική ατζέντα.
Είναι σαν να πηγαίνουμε σε μια προσυνεννοημένη εκλογική εκστρατεία, με μόνο στόχο να ανοίξουν όσα θέματα (και μόνο όσο) μπορούν να δημιουργήσουν όρους συσπείρωσης των ψηφοφόρων τους, προκειμένου να μπορεί να συμπληρωθεί μετεκλογικά ο ικανός αριθμός βουλευτών που θα δίνει μνημονιακή συγκυβέρνηση, στο βαθμό βέβαια που φαίνεται απίθανο να επιτευχθεί αυτοδυναμία. Σε αυτό το στόχο θα συντείνουν και διάφορες ανέξοδες προτάσεις και δεσμεύσεις που μετεκλογικά θα αποδειχτεί… αίφνης ότι δεν μπορούν να υλοποιηθούν επειδή δεν τις εγκρίνουν οι πιστωτές μας. Σε αυτή την σικέ εκστρατεία, δεν είναι ανώφελες οι κοκορομαχίες των επιτελείων Σαμαρά και Βενιζέλου. Το αντίθετο μάλιστα. Τα δύο κόμματα πρέπει να φαίνεται ότι πράγματι μάχονται για την πρωτιά, κι ότι δεν συμφωνούν σε όλα -κάπως έτσι προέκυψε η κόντρα για τις προσλήψεις στα ΕΛΤΑ, αλλά και η αποχώρηση της Ν.Δ. από την επιτροπή για το νέο φορολογικό νομοσχέδιο.
Ωστόσο, το πρώτο σοβαρό θέμα που τέθηκε στην προεκλογική ημερήσια διάταξη ήταν το μεταναστευτικό, όπου δεν χρειάζεται ιδιαίτερα εξασκημένο μάτι για να καταλάβει κανείς ότι υπάρχει μία και ενιαία γραμμή. Άνοιξε η συζήτηση για τα στρατόπεδα «υποδοχής» όσων δεν έχουν χαρτιά, έγιναν οι αντίστοιχες δηλώσεις των κομματικών επιτελείων, ξεκίνησαν οι αστυνομικές επιχειρήσεις-σκούπα στο κέντρο της Αθήνας και εν μια νυκτί τα Μέσα Ενημέρωσης ανακάλυψαν και την «υγειονομική βόμβα» που κρύβεται στις τρώγλες όπου διαμένουν οι μετανάστες.
Κοινή γραμμή μεταξύ των δύο κομμάτων, αναμένεται να είναι και οι επιθέσεις στην Αριστερά, η οποία «δεν έχει ρεαλιστικές προτάσεις και σχέδιο». Εξαιτίας όχι αυτής της κριτικής μόνο, αλλά ενός ενορχηστρωμένου πολέμου από επιτελεία και Μέσα Ενημέρωσης, είναι ενδεχόμενο οι σχηματισμοί της Αριστεράς να δεχτούν ισχυρή πίεση και να πρέπει να… ξεκαβαλήσουν από τις θεαματικές δημοσκοπικές επιδόσεις των προηγούμενων μηνών.
Κοντολογίς, η εκστρατεία του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. μέχρι τις κάλπες φαίνεται πως δεν θα έχει εξάρσεις που θα ανοίγουν «επικίνδυνα» ζητήματα.
Όταν θα ερωτώνται για το παρελθόν (την καταστροφή και τη δυστυχία που έχουν προκαλέσει) θα απαντούν ότι έσωσαν τη χώρα από τη χρεοκοπία. Όταν θα ερωτώνται για το μέλλον θα απαντούν με το τρομο-ερώτημα: μέσα ή έξω από το ευρώ και την Ε.Ε.; Όταν θα ερωτώνται τι μπορεί να γίνει, θα απαντούν γενικά: Ανάπτυξη. Και όσο θα περνούν οι εβδομάδες και θα αποδεικνύεται ότι οι προτάσεις τους είναι η συνέχιση της ίδιας πορείας, όλη η συζήτηση θα ενδύεται με ένα διλημματικό χαρακτήρα: ή Ν.Δ./ΠΑΣΟΚ/ευρώ ή άτακτη χρεοκοπία και δυστυχία.
Το ενδιαφέρον ερώτημα είναι πόσους ψηφοφόρους τους θα καταφέρουν να πείσουν. Όμως σε αυτό θα παίξουν ρόλο και άλλοι παράγοντες, ένας εκ των οποίων θα μπορούσε να είναι και η Αριστερά…
ΔΡΟΜΟΣ της ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ
- Προς τους συντρόφους του Μ.Α.Α.
Σύντροφοι,
Οι μέρες που έρχονται θα είναι πολύ πιο δύσκολες από αυτές που ζούμε τώρα. Θα έχουμε κοσμοϊστορικά γεγονότα στην Ελλάδα και ίσως και σε ολόκληρη την Ευρώπη. Δυστυχώς το εγχείρημα που απέβλεπε σε μια εκλογική – και όχι μόνο – συμμαχία της Αριστεράς ώστε να γίνει ηγεμονική δύναμη στην κοινωνία και να διεκδικήσει και την εξουσία, δεν ευοδώθηκε και με δικές μας ευθύνες.
Οι μέρες του Συντάγματος ήταν μέρες που θα μπορούσαν να αλλάξουν ριζικά το πολιτικό σκηνικό. Δεν τις εκμεταλλευτήκαμε πολιτικά όσο θα έπρεπε. Και φθάσαμε στο σημερινό αδιέξοδο να υπάρχουν τρεις μεγάλοι σχηματισμοί της Αριστεράς (ΚΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ-Κουβέλης) που θα μπουν στη Βουλή αλλά κυβέρνηση θα έχουμε πάλι τους ίδιους. Και αυτή τη φορά θα μπορούν να λένε «μας ψήφισε ο λαός».
Τι κάνουμε τώρα; Ταπεινή μου γνώμη και ας το πάρει το ποτάμι: Ακριβώς επειδή μετά τις εκλογές θα αρχίσει το «πανηγύρι», όπου τα πάντα θα έρθουν «τούμπα» ο λαός πρέπει να εκπροσωπηθεί στη Βουλή με κάθε τίμημα! Και αφού δεν μπορούμε να μπούμε στη Βουλή σαν ηγεμονική δύναμη, δύναμη εξουσίας, ας κάνουμε τότε το μόνο που μας απέμεινε για να μη χαθεί η ελπίδα. Να βάλλουμε θέλει δε θέλει έναν δικό μας άνθρωπο στη Βουλή που θα εκπροσωπήσει όλα εκείνα τα στρώματα που σήμερα πλήττονται και αύριο θα βρίσκονται σε πλήρη εξαθλίωση.
Αυτός ο δικός μας άνθρωπος δεν μπορεί να είναι άλλος από τον Αλέκο Αλαβάνο.
Ο Λένιν πήγε στην επαναστατημένη Ρωσία με σφραγισμένο τραίνο που του διέθεσε ο Κάιζερ! Γιατί ο Λένιν ήταν επαναστάτης και ηγέτης. Έπρεπε να βρίσκεται στη Ρωσία όταν οι επαναστατημένες μάζες έκαναν το άλμα προς τον ουρανό. Σήμερα δεν έχουμε επαναστατημένες μάζες αλλά εξαθλιωμένες και απελπισμένες, χωρίς ηγεσία χωρίς προοπτική. Μέσα λοιπόν σ’ αυτή την άθλια Βουλή πρέπει να βρεθεί ένας ηγέτης που θα μπορεί να δίνει τη μάχη με μεγαλύτερη επιτυχία και να έχει πρόσβαση στο λαό. Το πόσο απαραίτητη είναι αυτή η πρόταση – που έχει γίνει και από άλλους – θα φανεί αμέσως μετά τις εκλογές.
Όπως πρώτοι εμείς – και δε το λέω για να δώσω εύσημα στο Πολιτικό Καφενείο και το ΑΚΕΠ – πήγαμε έξω από τη Βουλή στον Άγνωστο στρατιώτη λέγοντας ότι εδώ θα δοθεί η μάχη και με σύνθημα ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ – ΤΡΟΙΚΑ, φάγαμε χημικά με το τσουβάλι και χλευασμό από το σύνολο σχεδόν της Αριστεράς γιατί είμαστε λίγοι (!!!) έτσι και τώρα βάζουμε προ των ευθυνών του τόσο το σ. Αλαβάνο αλλά και όσους βρισκόμαστε στο ΜΑΑ και θέλουμε το εγχείρημα να προχωρήσει στο άμεσο μέλλον. Οι ευθύνες μας είναι τεράστιες και δεν ξέρω κατά πόσο μπορούμε όλοι μας να τις αναλογιστούμε αυτή τη στιγμή. Αδιαφορούμε στο τι θα πει ο κάθε μαγαζάτορας της Αριστεράς ή ο κοντόφθαλμος σύντροφός μας. Δεν υπάρχουν περιθώρια για άλλες συζητήσεις, λάθη και αναβολές.
Με όλη μου τη συντροφική αγάπη και την αγωνία μου για το αύριο αυτού του λαού και της Αριστεράς της Νίκης.
Παναγιώτης Βήχος
- Γιατί αρνείται την ανατρεπτική
κοινή δράση το ΚΚΕ;
- Aρχές Μάρτη παραδόθηκε στα
κεντρικά όργανα ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ η πολιτική πρόταση του Κεντρικού Συντονιστικού
της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με επιδίωξη τη συνάντηση αντιπροσωπειών, στο πλαίσιο της
συνολικής πρότασης προς τις μαχόμενες δυνάμεις της Αριστεράς και του κινήματος
για τη συγκρότηση ενός αγωνιστικού μετώπου ρήξης και ανατροπής της επίθεσης
του κεφαλαίου, της ΕΕ, του ΔΝΤ, της κυβέρνησης Παπαδήμου - ΠΑΣΟΚ - ΝΔ και κάθε
διάδοχης διαχειριστικής κυβέρνησης του κεφαλαίου, από το εργατικό και λαϊκό
κίνημα. Η ηγεσία του ΚΚΕ αρνήθηκε τη ζωντανή επικοινωνία. Το Σάββατο όμως 24
Μάρτη δημοσιεύτηκε στο Ριζοσπάστη με υπογραφή Π.Ι. μονοσέλιδο άρθρο επί του
θέματος. Στο άρθρο επισημαίνεται πως «το πρώτο» που συμπεραίνεται από αυτή την
πολιτική πρωτοβουλία, «είναι η δημιουργία σύγχυσης στην εργατική τάξη από το
κάλεσμα συσπείρωσης σε ένα πλαίσιο πάλης κοινό, ενώ την ίδια ώρα κάθε πολιτική
δύναμη θα ζυμώνει τη δική της στρατηγική».
- Αλέκος Αναγνωστάκης
Ο Π.Ι. αναρωτιέται «γιατί χρειάζεται πολιτική συνεργασία και μάλιστα “ενιαίο πολιτικό κέντρο”, συγκροτημένο ...από ανομοιογενείς δυνάμεις που η στρατηγική τους διαφέρει ριζικά». «Οι αντίθετες γραμμές πάλης», συνεχίζει, «δεν εμπόδισαν τη διοργάνωση πανεργατικών απεργιών».
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, γράφει ο Π.Ι. προτείνει «ανατροπή των μνημονίων, των κυβερνήσεων του κεφαλαίου, της ΕΕ και του ΔΝΤ, όχι όμως και της εξουσίας του κεφαλαίου, αποσπώντας την οικονομία από την πολιτική... Βάζει ζήτημα ανατροπής της κυβέρνησης αλλά κρύβει ποια κυβέρνηση ή εξουσία θα το κάνει. Προφανώς μια κυβέρνηση διαχείρισης, αυτό βγαίνει από τα συμφραζόμενα» καταλήγει. «Η πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ», συμπεραίνει, «ακυρώνει στην πράξη τη στρατηγική του ΚΚΕ για το σοσιαλισμό. Εμποδίζει την εργατική τάξη να προσεγγίσει και να πραγματοποιήσει αυτό το στόχο ... εμποδίζει την πολιτική ωρίμανση των συνειδήσεων των εργαζομένων, την προετοιμασία τους για πάλη ανατροπής της εξουσίας του κεφαλαίου».
Στο σύντομο αυτό σημείωμα παρακάμπτονται οι αποφάσεις των συνεδρίων του ΚΚΕ ότι: «Το ΚΚΕ επιδιώκει τη συνεργασία με πολιτικές δυνάμεις που αποδέχονται την αναγκαιότητα σύγκρουσης με τον ιμπεριαλισμό και τα πολυεθνικά μονοπώλια, υπερασπίζονται τα δικαιώματα των εργαζομένων, τη λαϊκή κυριαρχία και ανεξαρτησία της χώρας. Η συνεργασία μπορεί να εκφραστεί με τη μορφή συντονισμού, πολλαπλών συσπειρώσεων και κοινής δράσης για ορισμένα συγκεκριμένα προβλήματα, στα οποία διαπιστώνεται συμφωνία». Η ουσία και οι τρόποι υλοποίησης αφορά το ίδιο το ΚΚΕ, του οποίου η πολιτική κρίνεται.
Το ΝΑΡ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ προτείνουν στο εργατικό και λαϊκό κίνημα ένα ενιαίο πολιτικό πλαίσιο στόχων πάλης (παύση πληρωμών, διαγραφή του χρέους, ριζική μείωση του χρόνου εργασίας, σταθερή εργασία με αυξήσεις σε μισθούς, συντάξεις, σε βάρος των κερδών του κεφαλαίου) που έρχονται σε ευθεία σύγκρουση με το νόμο της σχετικής και απόλυτης εξαθλίωσης των εργαζομένων και της νεολαίας που υλοποιεί η πολιτική των αστικών κυβερνήσεων από τη δεκαετία του ’90 και με υπεραντιδραστική ποιότητα με αφορμή τη σε εξέλιξη καπιταλιστική κρίση. Στόχοι που έρχονται σε ευθεία ρήξη στο νόμο συνδυασμού των εθνικών και διεθνών πλευρών της καπιταλιστικής κυριαρχίας (έξοδος από το ευρώ, την ΟΝΕ και την ΕΕ). Σε αντίθεση με το νόμο της αστικής πολιτικής ηγεμονίας απέναντι στον ανεξάρτητο πολιτικό ρόλο του μαζικού κινήματος (υπεράσπιση του δημοκρατικού δικαιώματος οργάνωσης των αγώνων, ανατροπή των μνημονίων και των κυβερνήσεων του κεφαλαίου). Βασικό στοιχείο του προγράμματος είναι η προώθηση της πιο ευρείας αγωνιστικής ενότητας και του συντονισμού των εργατικών αγώνων, ώστε το εργατικό κίνημα να αποσπά νίκες και κατακτήσεις προς όφελος των εργαζομένων, να κλονίζει την καπιταλιστική στρατηγική. Είναι στόχοι πάλης που συνδέονται (χωρίς να ταυτίζονται) με την αναγκαιότητα της εργατικής εξουσίας, όχι λιγότερο με τη δραματική αναγκαιότητα αναχαίτισης, ανατροπής της σε εξέλιξης κανιβαλικής πολιτικής. Και το αντίθετο. Στόχοι που συνδέονται με την άμεση αναγκαιότητα «να ανασάνει ο λαός», να ζήσει την ελπίδα νικηφόρων ανατροπών –ως μέτρο της αυτοπεποίθησης και της προοπτικής του κινήματος– όχι λιγότερο απ’ όσο με την αντικαπιταλιστική επανάσταση και τελικά την εργατική εξουσία. Κατακτήσεις που θα επιβάλλονται σε κάθε είδους αστική κυβέρνηση από το υπουργείο των υπουργείων, το υπουργείο των λαϊκών αγώνων. Από το βαθιά δημοκρατικό εκβιασμό της συλλογικής εργατικής θέλησης και αγώνα των σύγχρονων κολασμένων, που δεν έχουν πλέον να χάσουν παρά μόνο τις ηλεκτρονικές τους αλυσίδες. Από τους εργάτες που ωθούνται στον αγώνα από τις ανάγκες της ζωής. Αυτής της ζωής. Αλλά ταυτόχρονα μπορούν και πρέπει να εμπνέονται από την Εργατική Δημοκρατία και τον Κομμουνισμό του 21ου αιώνα ως δυνητικά δημόσια αγαθά που επαγγέλλονται, σχεδιάζουν και επιδιώκουν οι πρωτοπόροι αριστεροί, κομμουνιστές και αντικαπιταλιστές αγωνιστές.
Με ανάλογο ιστορικά και πολιτικό τρόπο σύμφωνα με τον οποίο, καταμεσής των περασμένων ανάλογων κρίσεων και στις μητροπόλεις του καπιταλισμού επιβλήθηκαν, με τον εργατικό επαναστατικό αγώνα, διαφιλονικούμενες επί μέρους νίκες στο ύψος των μισθών, στο χρόνο εργασίας, την υγιεινή, ασφάλεια και τη σύνταξη. Αγώνες, νίκες και κατακτήσεις που τιμούμε (και το ΚΚΕ) στα δικά μας γιορτάσια. Κατακτήσεις που από τη μια αποτελούν προσωρινό και διαφιλονικούμενο ρήγμα στη συνέχεια των νόμων της αστικής κυριαρχίας, από την άλλη –υπό την απαραίτητη προϋπόθεση της συνειδητής δράσης επαναστατικού κομμουνιστικού κόμματος, ταξικά αναγεννημένου εργατικού κινήματος και αντικαπιταλιστικού μετώπου που συγκροτούνται εν θερμώ– μπορεί να οδηγήσουν σε μια ποιοτικά ανώτερη καμπή της ταξικής πάλης, ως την επιβολή της εργατικής εξουσίας. Από αυτή τη σκοπιά, η προτεινόμενη πολιτική από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ (με ελλείψεις, λάθη και παραλείψεις) που απορρίπτεται από την ηγεσία του ΚΚΕ, αποτελεί και έμπρακτη απόδοση τιμής στη «δικιά μας ιστορία».
Αναρωτιόμαστε, ανάμεσα στη δικαιωματικά διεκδικούμενη «ψήφο στο ΚΚΕ», και στη «Λαϊκή εξουσία, λαϊκή Οικονομία», δεν χωρά τίποτα; Ή μήπως χωρούν η νικηφόρα ανατροπή της προωθούμενης αστικής πολιτικής, η ανατροπή των πραγματικών πολιτικών συσχετισμών μεταξύ κεφαλαίου - εργασίας, σε όφελος των λαϊκών και αριστερών δυνάμεων, η ισχυρή αυτοπεποίθηση του εργατολαϊκού κινήματος, μια νέα ιστορική περίοδος διάλυσης των αυταπατών, προσέγγισης της επαναστατικής διαδικασίας από τις ίδιες και για τις ίδιες τις δυνάμεις της εργασίας και του λαού;
Φαίνεται ότι οι συνολικοί αντικαπιταλιστικοί στόχοι πάλης εργατικών συμφερόντων αντιμετωπίζονται από την ηγεσία του ΚΚΕ ως ανέφικτοι, λόγω αρνητικών συσχετισμών και απραγματοποίητοι, έστω σχετικά και ανολοκλήρωτα, χωρίς την κατάληψη της εξουσίας. Γι’ αυτό δραπετεύουν από το σκληρό σήμερα διά του οράματος, υποβιβάζοντας και αντιμετωπίζοντας τους αντικαπιταλιστικούς στόχους πάλης ως στόχους που μπορούν να υλοποιηθούν από αστικές κυβερνήσεις (άρα ρεφορμιστικούς) και όχι ως στόχους της τωρινής ανατρεπτικής εργατικής πάλης που συνδέονται, χωρίς να ταυτίζονται, πολιτικά, με τη στρατηγική της αντικαπιταλιστικής επανάστασης και της εργατικής εξουσίας.
Ότι αδυνατούν να αντιληφθούν και να ερμηνεύσουν την παλιρροϊκή εμφάνιση του κινήματος, με εναλλαγή άμπωτης και πλημμυρίδας. Τα ερχόμενα, τα αναγκαία. Γι’ αυτό απωθούν στα ενδότερα της σκέψης πως ακόμα και μια αστική κυβέρνηση που διαδέχεται την προηγούμενη που έπεσε από τη δράση του απαλλαγμένου από το παραλυτικό δίλημμα «αν πέσει αυτή η κυβέρνηση μετά τι» λαϊκού παράγοντα, είναι για σύντομο διάστημα –όπως η ιστορία επαληθεύει– πιο ευάλωτη από το εργατικό κίνημα. Απωθούν επίσης στα ενδότερα της μνήμης και της σκέψης πως συνεργασίες και κοινές δράσεις για καθοριστικούς λαϊκούς στόχους ανάμεσα σε πολιτικές δυνάμεις με στρατηγικές διαφορές εμφανίζονται διαρκώς στην ιστορία και στη γεωγραφία των λαών.
Ή μήπως ο Χωμενίδης του Σοσιαλιστικού Κόμματος, ο Τσιριμώκος της Ένωσης Λαϊκής Δημοκρατίας και ο Λευτέρης Αποστόλου του ΚΚΕ, που υπέγραψαν την ίδρυση του ΕΑΜ ήταν φορείς ταυτόσημων στρατηγικών στόχων; Ή αυτοί, οι μη ταυτόσημοι στόχοι και όχι η ουσία της τότε πολιτικής του ΚΚΕ, ενέχονται για όσα επακολούθησαν; Και στα εργατικά συμβούλια;
Η ηγεσία του ΚΚΕ αλλά και άλλοι σύντροφοι φαίνεται δεν έχουν εκτίμηση του βάθους, της έκτασης, της διάρκειας της κρίσης και των κινδύνων που εγκυμονεί η προωθούμενη αστική πολιτική.
«Υπάρχει μια τάση να θεωρούμε πως αυτό που βλέπουμε στην παρούσα στιγμή είναι κι αυτό που θα συνεχίσουμε να βλέπουμε. Ξεχνάμε όμως πόσο συχνά αιφνιδιαστήκαμε από τις αναπάντεχες καταρρεύσεις θεσμών, από εκπληκτικές αλλαγές στη σκέψη των ανθρώπων, από απρόσμενες εξεγέρσεις ενάντια σε τυραννίες, από την ταχεία καθίζηση συστημάτων εξουσίας που έμοιαζαν ανίκητα» (Χάουαρντ Ζιντ). Γι’ αυτά μιλούμε και κατ’ ανάγκη θα συνομιλήσουμε και (συν)πράξουμε.
ΠΗΓΗ: ΠΡΙΝ
